English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

9.02.2011

Η ανατολή του 4ου Ράϊχ -Το όραμα του Χίτλερ επιστρέφει μεταμορφωμένο!

Στο τέλος του καλοκαιριού, κι ενώ όλοι γνωρίζουμε πως ο χειμώνας που μπαίνει θα είναι ο πιο σκληρός για τη χώρα μας, μετά από την κατ' επίφαση επιτυχημένη Σύνοδο της Ευρωζώνης τον Ιούλιο και την σχετικά πρόσφατη συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί στο Παρίσι, η κατάσταση συμπυκνώνεται στα εξής: "Γερμανικό όχι" στο Ευρωομόλογο, από κοινού σύγκλιση για τη φορολόγηση επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, νέα δάνεια για την κάλυψη των παλαιών (τόκων). Έτσι, το ζητούμενο από δω και πέρα, της Ευρωζώνης, είναι η σύγκλιση των δημοσιονομικών των χωρών μελών της, με άλλα λόγια σφίγγει ακόμα πιο σφιχτά, τη θηλιά γύρω από τον ασθμαίνοντα λάρυγγα των χρεωμένων κρατών-μελών, διαφορετικά, «οξυγόνο», τέλος!
 
Ας είμαστε ρεαλιστές, αυτός ο μήνας θα είναι γεμάτος νέες "ψυχρολουσίες",  Γερμανία και Γαλλία, χέρι-χέρι θα κρατήσουν το μαστίγιο της ευρωπαϊκής «αλληλεγγύης», δηλαδή της δημοσιονομικής σύγκλισης της ευρωζώνης,για να συμμορφώσουν τα «κακά παιδιά» και σίγουρα η Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί το «αγκάθι στο Γαλλογερμανικό «δάχτυλο».   Γιατί, φτάνουν  "ψίθυροι" από το διεθνή τύπο, ότι Γερμανία και Γαλλία, σκέφτονται τ οενδεχόμενο να αφήσουν την Ελλάδα στη μοίρα της, δηλαδή στη χρεοκοπία. Ως σα να μη θυμόμαστε ότι πριν περίπου τρία χρόνια, άφησαν τη Lehman Brothers,να χρεοκοπήσει γεγονός που επιτάχυνε, παρά επιβράδυνε τη χειρότερη παγκόσμια οικονομική κρίση από το 1930. Ποιος εγγυάται λοιπόν σήμερα ότι μια μικρή μεν χώρα, αλλά κράτος μέλος της Ευρωζώνης δε θα επιφέρει παρόμοιες εξελίξεις; Θα διακινδυνεύσει σήμερα η Ευρώπη, να παίξει με την ήδη κλονισμένη ψυχολογία των αγορών, τη στιγμή μάλιστα που τα αμερικανικά διδάγματα είναι τόσο πρόσφατα; Ή μήπως στην ευρωπαϊκή ατζέντα υπάρχει ούτως ή άλλως «φόρος αίματος» για κάποιες χώρες;

Είναι το δανεικό ευρώ η ίαση του "ασθενούς"

Πάντως ο διεθνής οικονομικός τύπος αναφέρει, πως η μεγαλύτερη ειρωνεία και μαζί παγίδα, είναι ο ίδιος ο φόβος εξόδου από το κοινό νόμισμα, αφού οι χώρες δεν λειτουργούν όπως οι επενδυτικές τράπεζες, δηλαδή δε μπορούν να βάλλουν λουκέτο. Παράλληλα αναφέρει πως η Ελλάδα με στην οικονομική και δημοσιονομική της πολιτική τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, «πήγε να κάνει το ζάλο της πέρδικας και έχασε και το δικό της» και μάλιστα με τη βοήθεια πολλών«καλοθελητών». Εύλογα λοιπόν τίθενται μερικά ερωτήματα:
1. Μήπως τελικά εκτός Ευρωζώνης, θα μπορούσαμε να ανακτήσουμε την ανταγωνιστικότητα και τις αναπτυξιακές δυνατότητές μας, χωρίς να τρέχουμε σε μια άνιση κούρσα που είναι αμφίβολο πλέον κατά πόσο είναι για το συμφέρον μας και μάλιστα μιας κούρσας αρκετά ευάλωτης στις φήμες και στη χειραγώγηση, στην ιδιοτέλεια ιδιωτικών συμφερόντων και στην ασταθή ψυχολογία της αγοράς;
2. Και μήπως η πρώτη "ένεση σωτηρίας" αλλά και πράξη πατριωτισμού θα ήταν να επιστρέψουν οι ελληνικές καταθέσεις από τις τράπεζες του εξωτερικού, όπως συνέβη τις προηγούμενες εβδομάδες με την Ιταλία, την ώρα που η γραμμή στο «καρδιογράφημα» της ελληνικής οικονομίας προοιωνίζει αρνητικά την πορεία του «ασθενούς»;

Η ανατολή του 4ου Ράιχ...


Τη στιγμή που ο Έλληνας είναι αντιμέτωπος με τους όρους του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, με την εργασιακή ανασφάλεια και την οπισθοδρόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων (τουλάχιστον κατά ένα αιώνα), στη Γερμανία, συζητείται η μείωση των φόρων κατά 14.4 δις ευρώ ενώ οι δείκτες της ανεργίας κατατάσσουν τη χώρα 3ηστην Ευρώπη, σε χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας νέων, πίσω από την Ολλανδία και την Αυστρία. Την ίδια ώρα, ο ευρωπαϊκός και διεθνής τύπος, με προκλητικά,ωστόσο αρκετά δηκτικά κείμενα, αναφέρει πως όσα δεν πέτυχε ο Χίτλερ με τα όπλα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα πέτυχε η Μέρκελ με το ευρώ και μάλιστα σε καιρό ειρήνης.

Γιατί από το 1945 και μετά, η χώρα αυτή επένδυσε στην ανάπτυξη, στις κατασκευές, στην ποιοτική παιδεία, στην καινοτομία, στην αύξηση των τρόπων παραγωγής και μάλιστα με στόχο την ποιότητα. Εξήντα ολόκληρα χρόνια κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής «αναπροσαρμογής», που επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί στην Ελλάδα,όχι με τα όπλα, αλλά με τη βία που ο ισχυρός, καθορίζει τους κανόνες και τη λήψη αποφάσεων για τον λιγότερο ισχυρό, και αυτό δεν είναι πολύ διαφορετικό από τον πόλεμο των όπλων. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, τέτοιο που δειχνει πως η  Ιστορία επαναλαμβάνεται και πως το μόνο που αλλάζει είναι οι πρωταγωνιστές της και οι μάσκες των πολιτικών πρακτικών τους, πίσω από τις ίδιες διεκδικήσεις που εκμοντερνίζονται στο όνομά τους, αλλά όχι στην ουσία τους.


Όχι, πως η Ελλάδα δεν έκανε λάθη, πως δεν έχασε πολύτιμο χρόνο, πως προδόθηκε πολλάκις, από πολίτες της που έβαλαν το ατομικό συμφέρον πάνω από το δημόσιο, τον εαυτό υψηλότερα από την πατρίδα και το έθνος, είναι όμως γεγονός και καλό είναι, τουλάχιστον, να το βλέπουμε σήμερα, πως μια νέα Γερμανική αυτοκρατορία επιβάλλεται στην Ευρωζώνη, διαμορφώνει τους κανόνες και καθορίζει πως τα κράτη-μέλη θα πορευτούν, θεωρώντας σχεδόν δεδομένη τη θυσία κάθε εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας στο βωμό της οικονομική επιβίωσης. Είναι μια νέα μορφής κυριαρχία που απορρέει από την υπερτίμηση του χρήματος ως μόνη αξία μέτρησης δύναμης κι επιβολής,  είναι μια λογιστική - μαθηματική κατοχή, που πίσω από τους αριθμούς δεν χωράνε οι αξίες, ο πολιτισμός, οι αγώνες των λαών για δημοκρατία κι ελευθερία.

Παρόλα αυτά, μετράει πολύ μήπως και αλλάξουν λίγο τα νούμερα ή οι παράγοντες, ώστε να κλονιστεί η μορφή της εξίσωσης που είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί σταθερά τα μεγάλα συμφέροντα ώστε να γίνονται μεγαλύτερα.  Γιατί πως αλλιώς εξηγείται ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα ευνοεί σταθερά τις ισχυρές οικονομίες και αποτελεί τροχοπέδη ανάπτυξης για τις λιγότερο ισχυρές. Παράδοξη είναι και η πεποίθηση για ευρωπαϊκή σύγκλιση για κοινό φορολογικό σύστημα, κοινό χρέος, κοινή οικονομία, κοινές πολιτικές, όταν η λέξη σύγκλιση σημαίνει ότι όλα τα κράτη μέλη θα πρέπει να "προσαρμοστούν" στο γερμανικό οικονομικό σύστημα. Αν η σύγκλιση αυτή,  είναι αυτό το τίμημα για τη διάσωση της εξίσωσης της Ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος, ποιος από εμάς είναι πρόθυμος να το πληρώσει;


Καλωσορίσαμε στην ανατολή του 4ου Ράιχ, το όραμα του Χίτλερ επιστρέφει μεταμορφωμένο! 




Δεν υπάρχουν σχόλια: