English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

9.08.2011

Τα εγλωβισμένα νιάτα της χώρας μας!


Είναι νέοι, ωραίοι, αναζητούν λόγο και ρόλο ύπαρξης στη σύγχρονη Ελλάδα του Μνημονίου, αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν το σπίτι της μαμάς και του μπαμπά μέχρι τα 30! Είναι η γενιά των 700 ευρώ που γίνεται γενιά των 600 ή και των 500 και που παλεύει να διατηρήσει το όνειρο και την ελπίδα του αύριο σε μια εποχή που οι οικονομικές χίμαιρες καταρρέουν, το φάντασμα της ανεργίας αποτελεί τη μοντέρνα Λερναία Ύδρα που καλούνται να αντιμετωπίσουν και οι εργασιακές σχέσεις έχουν μπει σε τροχιά επιστροφής κατευθείαν στο Μεσαίωνα. 

Σήμερα, το 61% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 ετών ζουν με τους γονείς τους και μάλιστα επικαλούνται ως κύρια αιτία την οικονομική κρίση, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό, της τάξεως του 56%, αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ τον μήνα και φυσικά δεν είναι λίγοι οι νέοι που λαμβάνουν χαρτζιλίκι από τους γονείς τους. Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από σχετική ανακοίνωση του Ευρωβουλευτή της ΝΔ, Γεώργιου Παπανικολάου, στις Βρυξέλλες. Μάλιστα, η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη θέση αναφορικά με τα ποσοστά αργοπορημένης ανεξαρτητοποίησης των νέων, μετά την Ουγγαρία που σημειώνει ποσοστό 64% και την Πορτογαλία με 62%, ενώ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, το 46% των νέων, εξακολουθεί να ζει τουλάχιστον με έναν από τους δύο γονείς. 

Ωστόσο, ποιοι είναι οι λόγοι που σήμερα οι νέοι χρειάζονται συναισθηματικά και οικονομικά δεκανίκια και αδυνατούν να κόψουν μια για πάντα τον ομφάλιο λώρο της εξάρτησης από την οικογένεια; Ευθύνεται η επιμήκυνση των σπουδών, η καθυστερημένη επαγγελματική αποκατάσταση ή πρόκειται για «εξοικονόμηση υλικών πόρων», δηλαδή για μια γενιά που αδυνατεί να εξασφαλίσει με την εργασία της τα απαραίτητα; Γιατί, ο νέος που μέχρι τα 30 τα βρίσκει όλα έτοιμα στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά και δεν τολμά να πάρει τη ζωή στα χέρια του, στην ουσία, αρνείται να διαμορφώσει την ταυτότητά του και να διαχειριστεί τη μοίρα του. Ο νέος αυτός υστερεί σημαντικά με τον τριαντάρη που έχει βιώσει όλα τα ενδιάμεσα στάδια από την εφηβεία στην ενηλικίωση και την ανεξαρτητοποίηση, με σημαντικά βήματα τόσο το στάδιο της μοναχικότητας της επιβίωσης όσο και της εκτίμησης όλων των συναισθηματικών και επαγγελματικών δυσκολιών που πρέπει να υπερβεί και πάλι μόνος, μέχρι να σταδιοδρομήσει και να πάρει ουσιαστικές αποφάσεις για τη ζωή του. 

Σύμφωνα με τον κ. Παπανικολάου η οικονομική κρίση, ιδίως στον ευρωπαϊκό νότο, εντείνει το φαινόμενο της στέγασης των νέων σχετικά μεγάλης ηλικίας, στο σπίτι των γονιών τους ενώ η αύξηση της ανεργίας στις νεανικές ηλικίες αυξάνει και το φαινόμενο της εγκατάλειψης της αυτόνομης οικίας και της επανεγκατάστασης των νέων στο σπίτι των γονιών τους. Η πραγματικότητα των αριθμών λοιπόν σήμερα λέει πως το 44% των Ευρωπαίων, πιστεύει ότι οι νέοι ενήλικοι δεν διαθέτουν τα οικονομικά μέσα για να φύγουν από το σπίτι των γονέων τους, ενώ το 28% είναι της γνώμης ότι υπάρχει έλλειψη στέγης σε προσιτές τιμές. Επιπλέον, το 16% έχει την τάση να προσάπτει στους νέους εγωισμό, συμφωνώντας με την παρατήρηση ότι οι νέοι σήμερα θέλουν όλες τις ανέσεις του σπιτιού χωρίς να χρειάζεται να φέρουν το βάρος των ευθυνών. 

Σύμφωνα με τον Ευρωβουλευτή, είναι εμφανές ότι η οικονομική κρίση δημιουργεί συνθήκες οικονομικής εξάρτησης των νέων από τους γονείς τους και πως αντί να εντατικοποιούνται πολιτικές που θα ενισχύουν επιχειρηματικά και εργασιακά το πιο παραγωγικό και ελπιδοφόρο ηλικιακό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η Ελλάδα σήμερα δεν έχει εκπονήσει ούτε ένα ολοκληρωμένο έργο που να συνδέεται με την στήριξη της επιχειρηματικότητας, δεν έχει αξιοποιήσει ούτε ένα ευρώ για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στην έρευνα και την καινοτομία, παρά τα πάνω από 500 εκ. ευρώ κοινοτικών πόρων που διαθέτονται στη χώρα μας για τους δύο παραπάνω σκοπούς στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΣΠΑ 2007 – 2013. Συμμεριζόμενη την ίδια άποψη, η επίτροπος Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Πολυγλωσσίας και Νεολαίας, Ανδρούλα Βασιλείου, θεωρεί πως στο θέμα εμπλέκονται και πολιτισμικοί παράγοντες, δηλαδή η σημασία που αποδίδεται από κάθε χώρα στην οικογένεια ή ο διαφορετικός τρόπος ζωής που επιτρέπει στους νέους να είναι πιο ανεξάρτητοι. 

Αν και είναι δύσκολο να μελετήσει κανείς δημοσιογραφικά τον τρόπο που επιδρά η κουλτούρα της κάθε χώρας, ειδικά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο είναι γεγονός ότι ο πρώτος στόχος τόσο της οικογένειας όσο και της κοινωνίας θα έπρεπε να είναι να παρέχουν όλα εκείνα τα εφόδια που επιτρέπουν την αυτονόμηση του νέου και τη διαμόρφωση της δικής του μοναδικής ταυτότητας. 

Σήμερα στην Ελλάδα, όχι μόνο κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, αλλά αντίθετα πίσω από τις δικαιολογίες του οικογενειακού υπερπροστατευτισμού, της έλλειψης επαγγελματικού προσανατολισμού και οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, οι νέοι καλούνται να πετάξουν πάνω από το χάος μιας εποχής δύσκολης, απαιτητικής, ανταγωνιστικής, πολλές φορές απάνθρωπης, με ψαλιδισμένα αν όχι υποτροφικά φτερά και όνειρα. 
 
Είναι η γενιά που μοιραία βυθίστηκε, επ' αόριστον στο τέλμα της πολιτικής και οικονομικής ασυδοσίας του παρελθόντος, είναι η γενιά που καλείται σήμερα να σηκώσει στους ώμους της το βαρύ «σταυρό» της εθνικής αφύπνισης για ένα μέλλον που κάποιοι, για συγκεκριμένους λόγους, θέλουν να παραμείνει υποθηκευμένο, επισφαλές, χωρίς ανεξαρτησία, είναι η γενιά που θα πρέπει να σκύψει το κεφάλι μέχρι το σκύψει για πάντα το γήρας προκειμένου να κάνει το «σωστό», χωρίς να πρέπει να αντιδρά και να θυμώνει και μάλιστα βλέποντας ατιμώρητους όλους εκείνους που την καταδίκασαν σε αυτόν τον εγκλωβισμό! 
 
Copyright © 2011 Le Regard Democratique ®. All rights reserved. No quotes from the materials contained herein may be used in any media without attribution to Le Regard Democratique. Permissions could be claimed at the email leregardcretois@gmail.com. LRC transcripts are created on a rush deadline and accuracy and availability may vary. This text may not be in its final form and may be updated or revised in the future.  

Δεν υπάρχουν σχόλια: