English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

11.01.2011

«Στρίβειν δια του δημοψηφίσματος» ο Πρωθυπουργός;

Ο Καβάφης έγραψε πως «έρχεται μια μέρα που πρέπει να πουμε το μεγάλο "ΝΑΙ"  ή το μεγάλο "ΟΧΙ" και πως ο αρνηθείς δεν μετανιώνει.» Ο πρωθυπουργός πήρε μια απόφαση υψηλού ρίσκου, για την κοινωνία και τις αγορές, για την Ευρώπη και για τους πολιτικούς του «συμμάχους». Κι αν βάσει της θεωρίας του Χάους, το πέταγμα της πεταλούδας στην Κίνα, μπορεί να προκαλέσει καταστροφή στις ΗΠΑ, η ανικανότητα σε συνδυασμό με την απροσμέτρητη μεγαλομανία μπροστά στην καταστροφή του συνόλου του πολιτικού κόσμου, μας οδηγεί εδώ και δυόμιση χρόνια προς το απόλυτο χάος, που με το επικείμενο δημοψήφισμα θα μετατραπεί σε «απονενοημένο διάβημα» και που θα θέσει τη χώρα στο μεγαλύτερο πολιτικό τέλμα, της μεταπολιτευτικής της ιστορίας. 

Αλήθεια, πόσο «ωραίο», πόσο «εύηχο» ακούγεται να ακούς τον ίδιο τον πρωθυπουργό να σου λέει, ότι ζητά τη γνώμη των πολιτών για τις δημοσιονομικές εξελίξεις. Νιώθεις ότι ξαφνικά υπάρχεις, ότι η γνώμη σου μετρά και πως έτσι γίνεται στις μεγάλες ιστορικές στιγμές, οι πολίτες πρέπει να πουν το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι», να συμμετάσχουν και να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί για το μέλλον τους. Πρόκειται για ένα δίλλημα «ευθύνης», τέτοιας που και οι πρωθυπουργική κεφαλή δε μπορεί να σηκώσει την παρούσα στιγμή, γιατί η κρίση της Ιστορίας παραμονεύει ως δαμόκλειος σπάθη από πάνω της. 

Πρόκειται για τις σκληρές θυσίες που θα ακολουθήσουν για μια γενιά Ελλήνων που καταδικάστηκε ήδη από τα πολιτικά λάθη του παρελθόντος και του παρόντος και κυριότερα όλων, πρόκειται για αποφάσεις που καθορίζουν (στην ουσία υποθηκεύουν) τις επόμενες και τις μεθεπόμενες γενιές. Ο Γ. Παπανδρέου, ως ο έχων πλήρη εικόνα της κατάστασης και παρά τις όποιες αδυναμίες και παράπλευρες απώλειες (βλ. Γ. Δημαρά, Σ. Σακοράφα, Β. Οικονόμου, Β. Παπαχρήστος, Γ. Λιάνη, Π. Κουρουμπλή Λ. Κατσέλη, ενώ αποχωρήσαν από τη Βουλή, ο Γ. Φλωρίδης, Έ. Νασιώκας και Θ. Ρομπόπουλος) κι αυτές που ακολούθησαν χθες (Μιλένα Αποστολάκη, με τις πληροφορίες να κάνουν λόγο για ανεξαρτητοποίηση της Τ. Αντωνίου, Ε. Καϊλή, του Λ. Γρηγοράκου και του Δ. Λιντζέρη).

Ο Γ. Παπανδρέου γνωρίζει τι είναι αυτό που έρχεται και πως αυτό είναι πέρα από κάθε λογική και αδυνατεί να σηκώσει το βάρος και την ευθύνη της αλήθειας. Γνωρίζει πως το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, δεν ήταν παρά το κούρεμα του μελλοθάνατου πριν την ηλεκτρική καρέκλα. Το δημοψήφισμα θα είχε ίσως νόημα αν η ελληνική κοινωνία δε βρίσκονταν ήδη προ ειλημμένων και τετελεσμένων αποφάσεων αλλά και πράξεων. Τώρα τι νόημα μπορεί να έχει μια τέτοια απόφαση, πέρα από το να θέσει τη χώρα σε ψυχολογία εκλογών και τους πολίτες ενώπιων ενός αδιεξόδου, δηλαδή να πουν «ναι» στη σκληρή πολιτική της κυβέρνησης ή αλλιώς «ναι» στην πτώχευση της χώρας; Πόση υποκρισία πια; Πόση κατά πρόσωπον κοροϊδία; Πόση «βία» και πόσος θεατρινισμός κρύβεται πίσω από την κατ’ επίφαση δημοκρατία μας; Γιατί όταν βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμνού, όταν πνίγεσαι, όταν κάθεσαι στην ηλεκτρική καρέκλα και ο διακόπτης έχει ανάψει, ακόμα και οι πολιτικές αποφάσεις δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα μπροστά στην απόφαση της ίδιας της ζωής και της επιβίωσης. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Πως λοιπόν οι ένοχοι του επιθανάτιου ρόγχου μας, μας καλούνε να αποφασίσουμε σήμερα, όταν «το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα τους»; 

Ο πρωθυπουργός αιφνιδίασε όχι μόνο το πανελλήνιο, αλλά την παγκόσμια κοινότητα με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Έντρομοι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες έμαθαν ότι ενώ αυτοί έχουν με πολύ κόπο συμφωνήσει και έχουν ξεκινήσει τις διαδικασίες για να πείσουν τα κοινοβούλια τους να στηρίξουν την Ελλάδα και ενώ προσπαθούν να πείσουν τις τράπεζες τους να δεχθούν το κούρεμα κατά 50% των ελληνικών ομολόγων που διαθέτουν, ο Έλληνας πρωθυπουργός ανακοινώνει δημοψήφισμα για την έγκριση της συμφωνίας. Όταν ο ίδιος πριν από λίγες ημέρες τους διαβεβαίωνε ότι η Ελλάδα θα τηρήσει κατά γράμμα τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή τη συμφωνία.

Εκτός κι αν πρόκειται για τους σκηνοθετημένους τίτλους τέλους της πολιτικής καριέρας του Γιώργου Παπανδρέου, που μετά την 26η Οκτωβρίου, το χάος, την απείθεια, την ασυνεννοησία μεταξύ των κυβερνώντων και την πλήρη σύγχυση των πολιτών που έχουν φτάσει σε απόγνωση αλλά και σε παράνοια, ακολουθεί τη γνωστή μέθοδο από τις παλιές ελληνικές ταινίες, δηλαδή το «στρίβειν δια του αρραβώνος». Αντί δηλαδή να πει ότι πάει σε εκλογές, πάει (αν πάει) σε «δημοψήφισμα», οπότε αποφεύγει την ιστορική πολιτική ήττα και τον εξευτελισμό του κόμματος του πατέρα του, παραμένει ο άνθρωπος που «πέτυχε» το «κούρεμα» και το δανεισμό από την Ευρώπη, ως έστω μια ενδεχόμενη λύση «σωτηρίας» μπροστά στο απόλυτο χάος, άρα στα μάτια των Ευρωπαίων παραμένει ο συναινετικός πρωθυπουργός που προσπάθησε να εξισορροπήσει τη βούληση δανειστών και δανειζομένων, και στα μάτια του λαού, ο πρωθυπουργός που «υπολογίζει» τους πολίτες και δεν παραδίδει μόνος και χωρίς τη λαϊκή συναίνεση την εθνική μας κυριαρχία της χώρας. Μήπως τελικά το δημοψήφισμα είναι το προσωπικό πολιτικό σχέδιο ενός πρωθυπουργού (αφού τελικά κανείς δε γνώριζε τις προθέσεις του), που έχει στριμωχτεί από παντού, θέλει όμως και να τα έχει καλά με όλους και έχει αποφασίσει τη «μεγάλη έξοδο», μια έξοδο φαινομενικά μόνο πιο «διπλωματική» από εκείνη του προκατόχου του; «Στρίβειν δια του αρραβώνος» ο Γιώργος, τη στιγμή που ζητά από το λαό να πει το μεγάλο «ναι» στην οικονομική υποδούλωση ή το μεγάλο «ναι» στη χρεωκοπία; Υπάρχει και ένα άλλο σενέριο με πολλές θεωρίες συνωμοσίας για το ποιος είναι ο Πρωθυπουργός και ποιων το σχέδιο εκτελεί μέχρι να οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Το τελευταίο μένει να αποδειχθεί από την Ιστορία.


Δεν υπάρχουν σχόλια: