English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

11.17.2011

“Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” -Ίδιο σύνθημα άλλοι “δικτάτορες”-

Αλήθεια πόσο επίκαιρο μπορεί να είναι ένα σύνθημα που επιστρέφει μετά από 38 χρόνια για να μας δ ι δ ά ξ ε ι από την αρχή ιστορικά μαθήματα που ξεθώριασαν γρήγορα; Τρεις λέξεις στις οποίες συμπυκνώνονται ιδεολογίες, ανάγκες, επιθυμίες και ο χαρακτήρας ενός λαού. Τρεις απλές λέξεις που έμειναν σταθερές αυτά τα 38 χρόνια, ακόμα και όταν τις είχαμε απεμπολήσει από την ταχύτητα κατανάλωσης υλικών αγαθών, από την απόλυτη ενασχόληση με το ΕΓΩ και όχι με το ΕΜΕΙΣ, από τη ναρκωμένη και αποχαυνωμένη μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες πολιτική συνείδηση. Τόσος “ύπνος” και τέτοιο απότομο “ξύπνημα” μπροστά σε ένα φοβερό εφιάλτη που δεν είναι ιστορικά άγνωστος ούτε ιδιαίτερα ορατός , σε όσους πέρα από την οικονομική στενότητα της εποχής επιλέγουν πλέον τον ύπνο του δικαίου. 
« Κι όμως ηττηθήκαμε! Τί έφταιξε ; Τί μας διέφυγε ; 
Πού ήταν το λάθος (…) 
χιλιάδες ήττες μέσα μας αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντες, 
σαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο 
γκρεμίζοντας άξαφνα την πρόσοψη ενός σπιτιού που μέχρι χθες 
υψωνόταν γεμάτο δύναμη και φώτα 
και όνειρα και χορούς - κι ανεξόφλητα χρέη ». 
                                                                                                                  Τ.Λειβαδίτης
video

Τις τελευταίες εβδομάδες, το πρόσωπο της Ενωμένης Ευρώπης αποκαλύφθηκε ως το πρόσωπο του Φρανγκενστάιν, που απέτυχε να θεραπεύσει τα τραύματά του και ετοιμάζεται να τα αποκόψει ένα-ένα κάνοντας επίδειξη ισχύος, ως σα να μην υπήρχε ευθύνη για τις πληγές που κακοφόρμισαν και απειλούν τώρα με μόλυνση τον υπόλοιπο τερατογενή οργανισμό. Όμως οι μάσκες έπεσαν… και η όψη αυτού που φάνηκε όσο και αν ήταν φοβερή και πέρα από κάθε ηθική και λογική, είναι λυτρωτική, είναι το πρώτο βήμα προς μια μελλοντική κάθαρση. Και μόνο ο καθαρός νους της νέας γενιάς είναι αυτός που μπορεί να ανατρέψει τις αδιέξοδες αλήθειες, τις μαθηματικές πράξεις χωρίς επίλυση, τους πολιτικούς μονόδρομους που αφήνουν εκτός εξίσωσης την ψυχή, τον πολιτισμό, τις ιδιαιτερότητες μιας κοινωνίας στο όνομα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αυτός ο νους δύσκολα κατανοεί ή δέχεται τα πολιτικά τερτίπια και τη διαστρέβλωση των νοημάτων στο όνομα του συμφέροντος.

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα μείνει στην ιστορία ως ο «καπετάνιος» που ενώ ενημερώθηκε εξ αρχής για τη θύελλα που πλησίαζε τη χώρα, υποτίμησε τη νοημοσύνη του λαού, κινήθηκε στο παρασκήνιο και προσπάθησε να χειριστεί (με πλήρη αποτυχία) τους πολίτες και το πολιτικό σύστημα για να παρουσιάσει ως μονόδρομο λύσεις των οποίων η συνταγματικότητα παραμένει ακόμα αμφιλεγόμενη και που με μαθηματικό τρόπο οδήγησαν τη χώρα σε στη “δικτατορία” των δανειστών. Με την πιο βραχύβια θητεία εκλεγμένης κυβέρνησης από τη Μεταπολίτευση και μετά, κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ αντιδημοκρατικότητας, “βιάζοντας” στην κυριολεξία ακόμα και τη βούληση των ίδιων των βουλευτών του και επιχείρησε με τη συνδρομή πολλών ΜΜΕ να μας πείσει ότι η «σωτηρία» της πατρίδας μας περνάει μέσα από το θάνατο της πολιτικής συνείδησης. 

Η Ελλάδα ήταν και είναι το πειραματόζωο των γαλλογερμανικών τραπεζών των αγορών και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, είναι η χώρα που πραγματοποιήθηκαν οικονομικά πειράματα, αντισυνταγματικές συμφωνίες, δοκιμές χρεοκοπίας, υφαρπαγή εθνικής κυριαρχίας και σε λίγο θα πραγματοποιηθεί και η εκποίηση δημόσιας περιουσίας, η “έξοδος του Μεσολογγίου” από το δημόσιο τομέα και πολλά άλλα που θα μετατρέψουν την καθημερινότητα του Έλληνα σε μια διαρκή μαθηματική πράξη και μάλιστα χωρίς υπόλοιπο. Με τους πιο ζωτικούς τομείς της κοινωνίας, την υγεία και την παιδεία να έχουν τα δικά τους τραύματα, άραγε είναι τυχαίο που στην παρούσα συγκυρία το Βερολίνο ζητάει εργαζόμενους από την Ελλάδα και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου, να στηρίξουν το συρρικνωμένο εργατικό δυναμικό της χώρας;


Επίσης, είναι τυχαίο, που Ελλάδα και Ιταλία σε χρόνο ρεκόρ πέρασαν στα χέρια τεχνοκρατών, που ίσως και να έχουν ηθικότερο και ευφυέστερο υπόβαθρο των προκατόχων τους, η πραγματικότητα όμως είναι πως οι "φίλοι" μας οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, ήθελαν το "παιδί" τους το ευρώ, να κηδεμονευτεί με τα σωστά μαθηματικά, τα απαραίτητα δημοσιονομικά μέτρα, τις απαραίτητες κατά τους ίδιους περικοπές, προσαρμογές, ιδιωτικοποιήσεις και μελλοντικό έλεγχο; Το πολιτικό μας σύστημα μπήκε στο γύψο! Όχι, μην κάνετε περίεργους συνειρμούς, μπήκε στο γύψο της οικονομικής πολιτικής προσαρμογής για να μην αποτελεί μελλοντικό κίνδυνο για το ευρώ. Στον ίδιο γύψο μπήκε και η δημοκρατία γιατί το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει για πορεία του, του έπεσε «υπέρ πίστεως και Ευρώπης», (όχι της Ενωμένης αλλά της Γερμανικής Ευρώπης). 

Η πολιτική και οι πολιτικοί αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, απροετοίμαστοι στο χειρότερο πιθανό σενάριο, και εγκληματικά αργοί στο να το αντιμετωπίσουν όταν προέκυψε. Τώρα με μια νέα κυβέρνηση εθνικής συναίνεσης με τις ιδεολογίες να μοιάζουν "ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ", στόχος είναι η δημιουργία μιας κουλτούρας συνεργασίας που όμως, κακά τα ψέματα, το είδος αυτό είναι άγνωστο για την Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει κουλτούρα καθημερινού δημοκρατικού διαλόγου, βασισμένου στο σεβασμό του άλλου, στην αντίληψη ότι κανείς δε μπορεί να τα ξέρει όλα πως κανείς δεν κάθεται σε μια καρέκλα για πάντα αλλά κυρίως του ότι η πραγματική γνώση και η αλήθεια κάθε εποχής βρίσκεται όχι στις γνώμες και στις εμμονές των φαινομενικά ισχυρών, αλλά στις γνώμες και τις αντιλήψεις όλων των ανθρώπων που έχουν σχέση με το εκάστοτε πρόβλημα. Επομένως οι τεχνοκράτες, έρχονται ως «απομηχανείς θεοί» του αποτυχημένου πολιτικού συστήματος, ως αναπόσπαστο όμως τμήμα την ίδιας λογικής συμβιβασμού στη βούληση όχι των πολλών αλλά των λίγων και δημιουργούν πρόσκαιρη ηρεμία αφού ο κόσμος αντιλαμβάνεται πως είναι άσχετοι με το πρόβλημα επομένως η κοινωνική αντίδραση περιορίζεται ενώ στην ουσία κρατούν στα χέρια τον ίδιο λογαριασμό με τους προκατόχους τους. Όμως όποιος δεν έχει το πρόβλημα δεν είναι σε θέση να προτείνει και τη λύση του! Γι’ αυτό σήμερα, το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ στο παρελθόν!


“Occupy the Wall Street” 

Η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι πρόβλημα μονό ευρωπαϊκό. Στην Αμερική, όπου συνήθως οι νομισματικές αποφάσεις λαμβάνονται από το Κογκρέσο και επικυρώνονται από τον Πρόεδρο, όμως σε λίγες μέρες ένα ειδικό συμβούλιο αποτελούμενο από τρεις Δημοκρατικούς και τρείς Ρεμπουπλικανούς από κάθε τμήμα του Κογκρέσου, θα πρέπει να "μοιράσουν" τα κομμάτια μιας πίτας αξίας 1.5 τρις δολαρίων. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι στη συνέχεια το Κογκρέσο θα κληθεί να υπερψηφίσει όσα το Συμβούλιο έχει προτείνει, αλλά χωρίς να μπορεί να φέρει καμία τροποποίηση σε αυτό ή να το υπερψηφίσει ορισμένα άρθρα αυτού και απορρίψει κάποια άλλα. Άλλη μια απόδειξη του τρόπου που πολύ σημαντικές αποφάσεις "επιβάλλονται" ως αναγκαίες, που οι πολιτικοί καλούνται να αποφασίσουν ανάμεσα στο “ΝΑΙ” της υπερψήφισής συγκεκριμένων αποφάσεων και στο “ΝΑΙ” για την αποχώρησή τους από τον πολιτικό τους θώκο. Οι πολιτικές δημοκρατικές διαδικασίες φαίνεται λοιπόν πως μεταλλάσσονται, (αλήθεια προς όφελος ποιών;) σε ανταλλάξιμο είδος με “κομματική συναίνεση και κυνισμό που εκ των πραγμάτων, απεμπολεί κάθε αγνή πρόθεση για προσφορά. Στο πνεύμα υπεράσπισης της δημοκρατίας των πολιτών και όχι των πολιτικών και των κεφαλαιοκρατών οι διαδηλωτές της κίνησης Occupy Wall Street, από τις 17 Σεπτεμβρίου, στην καρδιά του οικονομικού κέντρου του κόσμου παραμένουν σε επαγρύπνηση και διεκδικούν από να απελευθερωθούν από την ανηθικότητα και το “φασισμό” της ελεύθερης αγοράς και τον αυτοσκοπό του χρηματικού κέρδους στο βωμό του οποίου θυσιάζεται κάθε δικαιοσύνη, ηθική, ελευθερία, κάθε πολιτικό και κοινωνικό δικαίωμα. 
Η κρίσεις επαναλαμβάνονται 

Οι κρίσεις δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Είναι παρούσες στην παγκόσμια ιστορία από το 19ο αιώνα και μετά, από τότε που εμφανίστηκε η μεγάλη μηχανική βιομηχανία, η πορεία της διευρυμένης αναπαραγωγής διακόπτεται περιοδικά, με χαρακτηριστικότερη οικονομική κρίση εκείνη που ξέσπασε στην Αγγλία το 1825. Τα χαρακτηριστικά επαναλαμβάνονται με τρόπο σχεδόν προβλέψιμο. Η αναλογικότητα παραγωγής και κατανάλωσης διαταράσσεται, υπάρχει υπερπληθώρα αγαθών αλλά μειωμένη αγοραστική δύναμη, πληθωρισμός, κλείνουν βιοτεχνίες και επιχειρήσεις και η ανεργία αυξάνεται κατακόρυφα. Παράλληλα, ο εργασιακός μόχθος πολλαπλασιάζεται αλλά το όφελος δεν τον επωμίζεται το εργατικό δυναμικό αλλά εκείνοι που χειρίζονται τα νήματα τις κρίσης και γνωρίζουν πως μέσα από αυτή θα δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες για επενδύσεις και εκμετάλλευση και οι κοινωνικές διαφορές που θα δημιουργηθούν δεν είναι το αποτέλεσμα του καπιταλισμού αλλά η απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει και να θεμελιωθεί περισσότερο. Άλλες οικονομικές κρίσης της ιστορίας είναι αυτή του 1847-1848 που επεκτάθηκε και μια σειρά από χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και ήταν η πρώτη παγκόσμια κρίση. Η κρίση του 1857 έπληξε τις κύριες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Την ακολούθησαν οι κρίσεις του 1866, του 1873, του 1882 και του 1890, με βαθύτερη αυτή του 1973 που σήμανε την αρχή του περάσματος από τον προμονοπωλιακό στο μονοπωλιακό καπιταλισμό. Ενώ στο 19ο αιώνα οι κρίσεις παρουσιάστηκαν 1900-1903, το 1907, το 1920-1921, με το τραγικό κραχ του 1929-1933, το 1937-1938 και πριν την κρίση του 2008, το 1948-1949.

Δεν υπάρχουν σχόλια: