English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

11.03.2011

«Γεια σου Ελλάδα!»


Κατά τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων το 2004, βρισκόμουν για σπουδές στο Λονδίνο. Είχε προηγηθεί τον Μάιο η «Νο1» θέση της Ελλάδας στη Eurovision και το Πανευρωπαϊκό Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Τη Eurovision ποτέ δεν την παραδέχτηκα ως θεσμό, και το ποδόσφαιρο, με όλο το σεβασμό στην αθλητική του αξία, στο πνεύμα ομαδικότητας και στρατηγικής που απαιτεί δεν αποτέλεσε ποτέ πόλο έλξης ώστε να το παρακολουθήσω. Όμως όταν είσαι στην ξενιτιά και όλος ο κόσμος μιλάει για την πατρίδα σου, μπαίνεις μέσα στο νόημα, ενημερώνεσαι και παθιάζεσαι με αυτό που σου φέρνει τoν τόπο σου κοντά από τόσο μακριά! Μετά τη Eurovision, στήθηκε Ελληνική βραδιά στο Πανεπιστήμιο, με τους Άγγλους να συμμετέχουν ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Στο Πανευρωπαϊκό ποδοσφαίρου, θυμάμαι πάλι, ένας Άγγλος που έβλεπα κάθε μέρα, αλλά ποτέ δε μου είχε μιλήσει, να μου φωνάζει το βράδυ της μεγάλης νίκης «Γ ε ι α    σ ο υ    Ε λ λ ά δ α !» 

Η Ελλάδα είχε περάσει τα σύνορά της, όχι χάρη στους αρχαίους Έλληνες, αλλά στους Νεοέλληνες. Τα πνευμόνια μου φούσκωναν από περηφάνια στη σκέψη πως άνοιγε ένα δρόμος ώστε να αναδειχθούν και να αναγνωριστούν και πολλά άλλα σημαντικά θέματα, στα οποία η Ελλάδα, όσο κι αν ακούγεται παράξενο στον αναγνώστη, είναι πολύ μπροστά από πολλές δήθεν εξελιγμένες χώρες της Ευρώπης. Όποιος έχει ζήσει στο εξωτερικό, πολλά χρόνια, όχι ένα φευγαλέο ταξίδι σύγκρισης της εξωτερικής ομορφιάς και της πολεοδομίας των πόλεων, τη γνωρίζει καλά αυτή την αλήθεια. Είναι κυρίως το ουσιαστικό φιλότιμο των ανθρώπων, όπου δεν έχει σβήσει με την κρίση, που υπερκερνά την επιτηδευμένη ευγένεια που έχει ωράριο λειτουργίας 9.00-5.00 και που στις 5.01 γίνεται αδικαιολόγητη αγένεια και αποστροφή. Είναι και πολλοί άλλοι, σημαντικότεροι λόγοι. Λόγοι γεωστρατηγικής σημασίας και ενέργειας, εκεί κρύβονται οι απατήσεις του αύριο. 

Τις τελευταίες όλα και όλοι με προσπαθούν να με πείσουν όχι ως δημοσιογράφο, ως πολίτη ότι πρέπει να ντρέπομαι για τον τόπο μου, ότι πρέπει να σκύβω το κεφάλι σε ότι και να συμβαίνει και να λέω, πληρώνω το βάρος που αναλογεί στη δική μου γενιά και υπερασπίζω τη χώρα μου όχι με το παρόν της αλλά με το παρελθόν της. Αρνούμαι αυτό το χρέος και με θυμώνει ο πεσιμισμός που απλώνεται παντού, σε κάθε εκδήλωση της ζωής, σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική σκέψη. 

Σήμερα, ανάμεσα στα άλλα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, εκτός των πραγματικών μας προβλημάτων, την προσωπική μας ψυχολογική κατάσταση και να διαχειριστούμε τις φωνές ανθελληνισμού που πληθαίνουν από παντού, κάποιες δικαιολογημένες, κάποιες αδικαιολόγητες. Χαρακτηριστικά σας αναφέρω ότι σήμερα, μετά από τόσα χρόνια εξαγωγής ελληνικού συναλλάγματος στη Μ. Βρετανία, τα πανεπιστήμια εκεί, μετά τις περικοπές που έγιναν από την κυβέρνηση Κάμερον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και το κύμα διαδηλώσεων που ακολούθησαν, κοιτάζουν με καχυποψία τους Έλληνες φοιτητές και πρόσφατα μάλιστα πληροφορήθηκα, ότι αρνούνται να προσφέρουν θέσεις σπουδών, με αποτυχημένη υποκρισία μάλιστα, στο όνομα της υποψίας μη δυνατότητας αποπληρωμής των διδάκτρων επειδή ο υποψήφιος φοιτητής ή φοιτήτρια τυγχάνει να είναι Έλληνας. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αγγλικές τράπεζες. Με περίσσια καχυποψία αντιμετωπίζουν κάθε Έλληνα φοιτητή που επιχειρεί να ανοίξει φοιτητικό τραπεζικό λογαριασμό. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα το βρετανικό επιχείρημα έρχεται ως καταπέλτης και σε αφήνει άφωνο "Δε γίνεται, επειδή είσαι Έλληνας"! 
Ζώντας στην Ελλάδα των δανείων, του μνημονίου, της κομματικής συναλλαγής και του ξεπουλήματος κάθε αξίας στο όνομα του χρήματος και του ιδιωτικού συμφέροντος, αναζητώ κάθε μέρα από την αρχή την Ελλάδα όχι των μεγάλων γεγονότων ή όσων προβάλλονται ως σημαντικά από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, ούτε την Ελλάδα που παρουσιάζουν τόσες μέρες τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία που κάνουν λόγο για τη νέα «Μοντέρνα Ελληνική Τραγωδία», ή «Ελληνική Φαρσοκωμωδία», ή για την «Ευρωπαϊκή Τραγωδία που τελειώνει με αίμα Ελληνικό»! Αναζητώ την πατρίδα χωρά την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και τα όνειρά μου και δε με κάνει να φοβάμαι, ότι μια μέρα θα πω «Αντίο Ελλάδα!»

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

This is beautiful including the finale picture of the sun and the sea.