English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

12.19.2011

"Τι σου είναι η αγάπη τελικά" -Συνέντευξη με την Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι επιτυχημένη και γνωστή μέσα από την πένα της σε ολόκληρη την Ελλάδα και όχι μόνο. Είναι η συγγραφέας που όταν τη διαβάζεις αγγίζεις τις πιο ευαίσθητες και μύχιες χορδές της ψυχής και τις κάνει να δονούνται βγάζοντας ήχους και μελωδίες πρωτόγνωρες με τη δύναμη της αλήθειας και της απλότητας του λόγου της. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το διάλογο ανάμεσα στο φεγγάρι και την κερασιά άλλωστε, από το "Χρώμα του Φεγγαριού";  Όταν τη συναντάς από κοντά, χαμογελάς αυθόρμητα, είναι τόσο ζεστός, απλός και λιτός άνθρωπος που χρειάζονται κλάσματα του δευτερολέπτου να σε κερδίσει. Δύσκολο να παραμείνεις αντικειμενικός στην τόση αμεσότητα.  Είναι αυθόρμητη και ο ήχος της φωνής της θυμίζει μια γυναίκα που κάθεται σε μια βεράντα, νύχτα καλοκαιριού και μιλά για την καθημερινότητά της, χωρίς όμως να λέει καθημερινά πράγματα. Ο προφορικός της λόγος μοιάζει με τραγούδι ή με μαντινάδα. "Η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια και επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Η αγάπη, ακέραιη και ανυπότακτη, δε χάνεται, δε γονατίζει ούτε εγκαταλείπει ποτέ τις καρδιές των ανθρώπων. Δυο κορίτσια, που η μοίρα και η δίνη της ζωής τα χώρισε, κράτησαν ανέπαφη την αγάπη και την ελπίδα στις πληγωμένες καρδιές τους…"

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη της Αλκυόνης Παπαδάκη εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=8VqmAaJoHA0&feature=related

Πρόκειται για το  μυθιστόρημα, της αγαπημένης και πολυδιαβασμένης Αλκυόνης Παπαδάκη, η οποία  μιλάει σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη για τους ήρωες που υπάρχουν στα βιβλία της και για συγγραφική έμπνευση αποκαλώντας τη το "κουκούτσι της ζωής".
Η συγγραφέας λέει πως ο άνθρωπος θα πρέπει να ακολουθεί τον εαυτό του και το συνάνθρωπό του, να του πιάνει το χέρι και να μη στρέφει αλλού το κεφάλι.
ν δεν εκτεθεί ο άνθρωπος στα ανθρώπινα, δε μπορεί να γράψει επιτυχημένα, η τέχνη βγαίνει από τις ψυχές των ανθρώπων, αν δεν έχει η ψυχή σου ρωγμές που θα βρει να τρέξει το δάκρυ του άλλου".



Yποστηρίζει πως η αλλαγή είναι μέσα μας όσο σκοτεινό κι αν μοιάζει το τοπίο σήμερα και υπάρχει
 αναγκαιότητα αισιοδοξίας. Στηλιτεύει την υποκρισία ανάμεσα στους ανθρώπους και την τονίζει την ανάγκη  για ειλικρίνεια, για αποδοχή της πραγματικής ταυτότητας του ανθρώπου, με όλες τις ομορφιές και τις αδυναμίες τους. "Ο άνθρωπος έχει μέσα του τον Άγιο και το Ληστή", λέει γλαφυρά η συγγραφέας και προτρέπει τους νέους ανθρώπους "να βάζουν στόχους και να μην ξεπουλάνε την ψυχή τους σε τσαρλατάνους εμπόρους, παρά τις δελεαστικές προτάσεις αλλά να παραμένουν σταθεροί, με αγώνα στην αξία της ζωής. Έχουμε λησμονήσει τα απλά καθημερινά πράγματα" τονίζει η συγγραφέας, "έχουμε ξεχάσει την απλότητα και αυτό στοιχίζει στο σύγχρονο άνθρωπο. Μας χρειάζεται μια ανάγνωση από την αρχή!" 

Παρακολουθήστε το βίντεο του βιβλίου εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=WK0jTRGYR_Q


Αυτοβιογραφικό Σημείωμα 

Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα.... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένεια μου περνούσε δύσκολες ώρες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν’ ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρωδιά τους. Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή και ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ’ όνειρο ν΄ αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά! Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν’ αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει θ’ αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς τον παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να’ χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά, να επιμένεις, ν’ αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου. Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώνει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: