English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

12.26.2011

"Η Αναγκαία Καταστροφή" και η [Μετα]μόρφωση...



«Λένε ότι η σύγχρονη τέχνη είναι πάνω απ’ όλα επικοινωνία, και ότι αυτή πρέπει να υπακούει στους κανόνες ενός αόρατου δικτύου αλλά έντονα δραστήριου , έτοιμο να μας υποτάξει στα μέτρα της αμεσότητας και της κατανάλωσης. Όλο αυτό σημαίνει ότι η Τέχνη , σήμερα, σαν οποιοδήποτε προϊόν , αναλώνεται από ωθούμενες ανάγκες και μετά φεύγει, σχεδόν χωρίς να αφήσει κάποια θύμηση , για να αντικατασταθεί από άλλες ανάγκες. Αυτός ο μηχανισμός διευθύνεται , φυσικά, από το αγοραστικό σύστημα. Μα αν η τέχνη, όπως μας λέει ο Heidegger, είναι η συμβολική εικόνα της αλήθειας και επομένως της μνήμης , δεν μπορεί να υποταχθεί στους κανόνες της κατανάλωσης, αλλά μόνο σε μια συνεχή μεταμόρφωση της ίδιας εξέλιξης. Η ερώτηση είναι: “ για ποια αλήθεια μιλάμε;”  Mε τα λόγια αυτά ο Κωστής Δολαψάκης και ο Ιταλός καλλιτέχνης Andrea Carnemolla χαρακτηρίζουν τον κεντρικό πυρήνα των έργων τους με τον τίτλο, "ANAΓΚΑΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ". Τα έργα των καλλιτεχνών βασίζονται σε μια ολόκληρη φολισοφική αναζήτηση και πορεία ζωής και κάνουν λόγο για την αποσύνθεση και την καταστροφή ως αναγκαία προϋπόθεση πριν την αναγέννηση και την μεταμόρφωση. 


Παρακολουθήστε το ρεπορτάζ εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=VEmXp_UrUGQ


Μια λατινική φράση του απόστολου Παύλου  λέει πως για να βρούμε την αλήθεια, θα τη βρούμε “per speculum et in enigmate”, δηλαδή, “ διαμέσου του καθρέπτη και του αινίγματος”. Είναι αλήθεια ότι ο Κωστής Δολαψής Κρασανάκης με τον Αndrea Carnemolla μας υπενθυμίζoυν μια ιστορία που δεν έχει μια ακριβή χρονολογική τοποθέτηση αλλά, όπως όλοι οι καλλιτέχνες, άξιοι για αυτό τον ρόλο, την τοποθετούν έξω από τον χρόνο, γιατί γνωρίζουν, ότι η τέχνη είναι ακριβώς αυτή η μεταβατική οδός στην οποία ο καλλιτέχνης δημιουργεί ξανά ολόκληρο τον κόσμο, καταστρέφοντας τον παλιό. Έτσι μόνο φαινομενικά μας αφηγούνται την πτώση  της "Aναγκαίας  Καταστροφής", ενώ στην πραγματικότητα μας δίνουν να καταλάβουμε ότι όλο αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεταμόρφωση για μια νέα αρχή.


Όπως στην μουσική του Mozart , το έργο των καλλιτεχνών αρχίζει με ένα αδύνατο ήχο, μια διακριτική νοσταλγία, ένα σιωπηλό πόνο όμοιο με μια μοναχική νότα που περιπλανιέται για να βρει άλλους ήχους, δημιουργώντας μια πιθανή συμφωνική συμβίωση…έπειτα…ξαφνικά μια δίνη που μας υπενθυμίζει τον χρόνο.




Ο Κωστής Δολαψής και ο Andrea Carnemolla έχουν στην διάθεσή τους το άπειρο. Να αποκαλύψουν, διαμέσου της δοκιμασίας της τέχνης μια ταραγμένη αλήθεια, μια πιθανότητα έρευνας που μόνο για λίγο η επιστήμη αρχίζει να μας προτείνει : το πνεύμα δεν το αναζητάς σ’ ένα είδος μεταφυσικής ατοπίας και πάνω απ’ όλα δεν το αναζητάς μακριά από την φύση, το αναζητάς μέσα σου και γύρω σου, στους ανθρώπους δίπλα σου, ακόμα και στην ύλη. Αλλά πριν η λέξη “ Τέλος” αλλάξει σε μια νέα "Αρχή", οι καλλιτέχνες, εγκαταλείπουν τους κινδύνους του σουρεαλισμού για να ξαναμπούν στην καρδιά της φύσης και της πρώτης ύλης τους, της ζωγραφικής και του μετάλλου. Η αναγγελία του τέλους δεν είναι ο Θάνατος είναι η μεταμόρφωση της Γέννησης....


Τι κι αν η ιστορία του κόσμου άρχισε με μια πράξη απόλυτου Ναρκισσισμού τόσο ισχυρή που κάτι ξέφυγε και από την υπέρτατη θέληση. Πίσω από την τεράστια έκρηξη θα ακούγεται πάντα ο θόρυβος της εντροπίας, του θανάτου και της μεταμόρφωσης . Αλλά αν ο θεός έχει πεθάνει, όπως ο Νίτσε θέλει να πιστεύουμε, έχει πεθάνει στην προσπάθεια να δημιουργήσει τον κόσμο καταπίνοντας στην πυκνή ύλη. Να, γιατί εξαρτάται από εμάς να τον ψάξουμε στο βάθος της ύλης ανάμεσα στις πτυχές του άπειρα πολύπλοκου.  Να γιατί δεν είναι αυτός που μπορεί να έρθει σε μας …είμαστε εμείς που πρέπει να έχουμε ΠΙΣΤΗ με την ελπίδα να τον ανασυνθέσουμε και η ανασύνδεση θέλει πάθος, θέλει κόπο, θέλει διάλογο με τον εαυτό και με τον κόσμο γύρω μας, θέλει λογική και τρέλα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: