English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

1.08.2012

Ποίηση δίχως λέξεις, μουσική δίχως νότες.....

Μου ζητάς να χωρέσω στην ποίηση όσα δε χωρούν στη λογική
αδύνατον, ψάχνω τις λέξεις και με πρόδωσαν όλες, μία μία
ακόμα και οι πιο αγαπημένες, εκείνες που με συνόδευαν από παιδί.
Σαν η γλώσσα που τόσο πάλεψα και παλεύω μαζί της
να νικιέται από την ουσία που γεννά η καρδιά και ζητά νέα γλώσσα.


Ψυχές ενωμένες με αόρατο βελόνι μυστικής συγγένειας
που τολμούνε να δέχονται γλυκόπικρα σημάδια, πέρα απ’ το φόβο
και μετρούν ξανά και ξανά την απόσταση που δε μπορούν να ορίσουν,
τραβώντας  απ' το πηγάδι της ύπαρξης, κάθε βράδυ, νέες αλήθειες,

πέρα από τη φθαρτή τους φύση, ανασταίνουν την καρδιές τους.

Ότι κι αν έκανα μέχρι σήμερα, μοιάζει λίγο με αυτό που μπορώ...
Κανένα ρούχο δεν είναι αρκετό για να με ντύσει,
και τα μάτια κοιτάζουν μακρύτερα, προπαντός, στο σκοτάδι.
Μου ζητάς να ορίσω το νέο ορίζοντα και τα χρώμα τ' ουρανού
αδύνατον, στον καμβά μου γεννιούνται νέα χρώματα, άγνωστα.

Χιλιάδες χελιδόνια μ' επισκέπτονται το καταχείμωνο,
κάποιοι περαστικοί ζητούν εξηγήσεις και λόγια κι ορισμούς
και μια γριά τσιγγάνα λέει πως μόνο η αγάπη φέρνει νωρίτερα τις εποχές,
κι ας μένει γυμνή, χωρίς την έκφραση, η πιο μεγάλη αλήθεια μας
εκείνη που ηχεί, ως σιωπηρό τραγούδι στα προσωπεία της μέρας!

Μου ζητάς να ορίσω, ό,τι δεν ορίζεται
να χωρέσω στην ύλη  αυτό που ξεφεύγει απ’ τα χέρια μας
αδύνατον, πάντα κάτι ξεγλιστράει σαν νερό απ’ τις ρωγμές
οι λέξεις μοιάζουν φυλακές σε αυτό που υπάρχει μόνο λεύτερο
κι ο χρόνος γίνεται η μαργαρίτα που περιμένει τον επόμενο Μάη.

Η σκέψη μας, το αόρατο νήμα στα άκρα του κόσμου
χιλιάδες εαυτοί κατοικούν στον διψούντα μας
κι εμείς να απολαμβάνουμε τη δίψα, στη μεγάλη Έρημο, σαν Βεδουϊνοι...
Έτσι τα χαμόγελα και τα δάκρυα γίνονται ιστορίες χωρίς τέλος
βγαλμένες από τις χίλιες και μια νύχτες, χωρίς "Αντίο"!

Της μορφής μας τον αντικατοπτρισμό ζητάμε ακατάπαυστα,
να δούμε ο ένας μέσα από τον άλλο ό,τι δεν είδε κανείς μέχρι σήμερα
ό,τι ήμασταν, χωρίς να το ξέρουμε, να το βγάλουμε απ’ την ανυπαρξία
ό,τι φοβόμασταν  περισσότερο να το βουτήξουμε στ’ αθάνατο νερό
κι όσα κομμάτια έγινε η καρδιά, με τα χρόνια, να ενωθούν απ' την αρχή.

Μη μου ζητάς να ορίσω, εκείνο που αρνείται διαρκώς όλες τις λέξεις...
Κι ως τραγικός Οιδίποδας ζητώ το Δελφικό χρησμό με ικεσία στους θεούς
τη μοίρα που μας έφερε κοντά, στο μυθικό τρίστρατο, να εξηγήσω...
Και το Μαντείο απαντά «η μουσική γεννιέται πριν χωρέσει στις νότες
με χορδές τεντωμένες τόσο όσο ώστε να μη κινδυνεύουν να σπάσουν!»

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ψυχές ενωμένες με αόρατο βελόνι μυστικής συγγένειας
που τολμούνε να δέχονται γλυκόπικρα σημάδια, πέρα απ’ το φόβο
και μετρούν ξανά και ξανά την απόσταση που δε μπορούν να ορίσουν,
τραβώντας απ' το πηγάδι της ύπαρξης, κάθε βράδυ, νέες αλήθειες,
πέρα από τη φθαρτή τους φύση, ανασταίνουν την καρδιές τους.

I hope someday someone transforms the lines above and the whole poem into music. It is a truly beautioful poem to be shared by many for all.

Ανώνυμος είπε...

I keep readiing it again and again. Every time I discover a new nuance of meaning. It is like mining gold from a source that has no limits.