English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

1.21.2012

H Ελληνική [Μυθο]δολογία και ο Προμηθέας Δεσμώτης"!

Σήμερα για μπορέσουμε όλοι αν προσεγγίσουμε την ιστορική αλήθεια, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την παραδοχή της άγνοιάς μας. Μόνο με αυτήν την παραδοχή και μόνο με ταπεινότητα μπορούμε να θωρακιστούμε με την αμυντική γνώση που χρειαζόμαστε στο να υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας και μαζί την αξιοπρέπεια και την περηφάνια μας.  Όταν όμως η αλήθεια γίνεται αντικείμενο καθοδήγησης συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, αποκρύπτεται και φαλκιδεύεται υπογείως, τότε απειλείται ανοιχτά η κοινωνική και ιστορική γνώση μας γνώση. Γιατί η άγνοια των πολλών πάντα ήταν πολύτιμο για να μένει σταθερή η εξουσία των λίγων. Έτσι και σήμερα σε μια εποχή κρίσης επαναλαμβάνεται η μακροχρόνια Ελληνική Μυθοδολογία για μία ακόμα φορά.  Είναι μέθοδος του να κατασκευάζονται μύθοι -που βασίζονται είτε στη αφαίρεση δηλαδή στη σκόπιμη παράβλεψη ενός σημαντικού στοιχείου ώστε να αλλάζουν εντελώς τη δυναμική της πληροφορίας, είτε στην υπεραπλούστευση της, με τρόπο που μοιάζει με ένα παραμύθι που διαδίδεται αστραπιαία-, με μια προφορικότητα που αποτυπώνεται στη συλλογική και εθνική μνήμη και επιχειρεί να ερμηνεύσει την υφιστάμενη κατάσταση με το κύρος της αυθεντίας. Δηλαδή δεν υπάρχει τρόπος, ούτε και χώρος για αντιρρήσεις, και γι’ αυτό το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι εκφέρεται ως μονόλογος, με στόχο την επιρροή και τη δημιουργία μια νέας γλώσσας και μιας νέας σκέψης, που αποκλείει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, αποδυναμώνοντας την.  Έτσι αυτός ο μικρός τόπος που με το πνεύμα και το αίμα των ανθρώπων του, ξεπέρασε τα σύνορα του, διδάσκοντας άλλες χώρες με τον ηρωισμό του και τον πολιτισμό του, ο ίδιος αυτό τόπος, βρίσκεται σήμερα αλυσοδεμένος στο μυθικό βράχο του Προμηθέα και κάθε τόσο έρχονται τα αρπακτικά να του κατασπαράξουν τα σωθικά, διατάζοντάς τον παράλληλα να επιζήσει χωρίς διαμαρτυρία!  


Με τον τρόπο αυτόν κατασκευάζονται οι σύγχρονοι μύθοι που έστω κι αν έχουν διαφορετικό περιεχόμενο έχουν ως σκοπό και ηθικό δίδαγμα πάντα το ίδιο: Να μας απομακρύνουν από τις πραγματικές ανάγκες και προτεραιότητες μέσω της απουσίας δημοκρατικού διαλόγου. Πρόκειται για παγίδες θανάσιμες που περιχαρακώνουν και αλλοιώνουν τη σκέψη και κατ’ επέκταση τη ζωή μας , ενισχύουν τον φόβο και την ενοχή και μας στερούν την ικανότητά να αντιδράσουμε. Και το επικίνδυνο με τους σύγχρονους μύθους δεν είναι ότι 100% ψευδείς, αλλά ότι είναι κατασκευάσματα ψεύδους και αλήθειας σε δόσεις «εύπεπτες», ώστε η πολιτική συνείδηση να μην αντιδρά με αλλεργικό σοκ. 

«Πολιτική Ευθύνη» 

Έτσι η εκπορνευμένη και “ασφαλής” έκφραση «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» χωρίς ηθικές ή υλικές συνέπειες, στα χείλη των σύγχρονων πολιτικών έγινε ένας μύθος που επαναλαμβάνεται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, στις κοινοβουλευτικές ή πολιτικές συζητήσεις. Χάρη στο νέο βιβλίο του κ. Ηλιαδάκη, "Ο εξωτερικός δανεισμός, στη γένεση και δημιουργία του νέου Ελληνικού Κράτους 1824-2009", η πολιτική ευθύνη, την οποία πραγματικά και ουσιαστικά δεν ανέλαβε κανείς μέχρι σήμερα, έχει και όνομα και αριθμό. Μεγάλη υπόθεση να ξέρεις ποιος έφταιξε και πόσο! Μεγάλη πικρία να βλέπεις σήμερα πόσο εκχυδαΐστηκε η ψήφος μέσα από πολιτικές επιλογές και πρόσωπα που έπαιξαν με τη μοίρα του λαού, προσφέροντάς του απλόχερα, άλλοτε φρούδες ελπίδες κι άλλοτε λανθασμένα οράματα. Έτσι, λέξεις ιερές όπως Ελλάδα και ‘Έλληνας κατάντησαν αρνητικές, βορά στα χέρια “αρπακτικών” που τις ταυτίζουν με την απερισκεψία, με την έλλειψη αξιοπιστίας, την τεμπελιά και την ανειλικρίνεια.  Ένα απίστευτο φαγοπότι κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος με πανωγραψίματα, τοκοχρεολύσια, προμήθειες, μεσιτείες, έξοδα σύμβασης και αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών αλλά και εξόφληση τόκων και χρεολυσίων για κεφάλαια που ποτέ δεν ελήφθησαν. Μάλιστα η κακοδιαχείριση του δημόσιου κρατικού κορβανά, δηλαδή της Κεντρικής Διοίκησης περιλαμβάνει την προεδρία της Δημοκρατίας, τα υπουργεία, τις περιφέρειες, τις Ανεξάρτητες Αρχές αλλά και άλλους φορείς που ελέγχονταν από τις κεντρικές κυβερνήσεις. 




Μύθος 1ος: Οι ξένοι φταίνε πάντα για την κακοδαιμονία μας! Μήπως στον τόπο μας υποφέρουμε κυρίως από τις εσωτερικές μας παθογένειες και πρώτη και καλύτερη την αιώνια διχόνοια και όχι από τις εκάστοτε οικονομικές κρίσεις και του δανειστές που κάνουν πάντα αυτό που υπαγορεύει το συμφέρον τους; 

Μύθος 2ος Η Ελλάδα είναι η κακόμοιρη αιώνια Ψωροκώσταινα! Αλήθεια, ποιος θα μας πει τελικά «είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»; Φταίει ο λαός ή μήπως φταίει το κράτος και οι διοικούντες του; Μήπως είμαστε δέσμιοι της εικόνας και της παραπληροφόρησης που κάποιοι, για συγκεκριμένους λόγους, θέλουν να μας επιβάλουν για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων; Ο λαός λέει ότι “αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει”, εμείς γιατί δε μπορούμε να αναγνωρίσουμε, σήμερα, τις δυνατότητές μας και τις αδυναμίες μας και να περιφρουρήσουμε το σπίτι μας, όσο δε μας πήραν ακόμα οι τοκογλύφοι και οι δανειστές; 

Μύθος 3ος Η “σωτηρία” της χώρας θα έρθει με τη κομματική και κοινωνική συναίνεση! Μήπως από τη μεταπολίτευση και μετά ζούμε την ψευδαίσθηση του εθνικού, πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου όπου η γνώση και η πληροφορία είναι το αποτέλεσμα της επικράτησης ή και τις επιβολής σε ορισμένες περιπτώσεις του πλειοψηφούντος και που η γνώμη της μειοψηφίας, έστω κι αν πρόκειται για τον ίδιο λαό, με τις ίδιες αγωνίες, δε λαμβάνεται ποτέ υπόψη, ακόμα και αν εκεί υπάρχει αξιοσέβαστη γνώμη και γνώση στο κομμάτι της μειοψηφίας; Ναι η έμμεση δημοκρατία έχει τους συμβιβασμούς της σε σχέση με την άμεση, όμως μήπως από τη διάδοση του μύθου της «δ ι ά σ ω σ η ς», η ελληνική κυβέρνηση στην ουσία απέτρεψε και αποτρέπει συστηματικά τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες, στα πλαίσια ενός νέου πατριωτικού οράματος για την αντιμετώπιση της κατάστασης, να δημιουργήσουν εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις μέσα από ένα ουσιαστικό δημοκρατικό διάλογο, που δεν έχει να κάνει με τους μονόλογους-κοκορομαχίες των τηλεοπτικών παραθύρων, τις μυστικές διαβουλεύσεις, τους ψιθύρους των διαδρόμων αλλά ούτε και με οποιαδήποτε μορφής συναίνεσης που δεν εμπεριέχει τη γνώμη και τη γνώση αυτών που έχουν το πρόβλημα, δηλαδή των Ελλήνων; Δεν είναι σχεδόν εύλογο να πούμε ότι όποιος δεν έχει το πρόβλημα δε μπορεί να προτείνει και τη λύση; 

Μύθος 4ος Αν είμαστε περισσότερο Ευρωπαίοι, είμαστε λιγότερο Έλληνες! Αλήθεια τι ξέρουμε σήμερα για την Ευρώπη; Είμαστε στην Ευρώπη, είτε εντός είτε εκτός Ευρωζώνης, όμως και η Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα όπως και η Ελληνική μας ταυτότητα δεν είναι παράσημα που μας κρεμούν μια μέρα στο πέτο ως μια ανδραγαθία εφόρου ζωής! Είναι ιδιότητες, αξίες που φτιάχνονται κάθε μέρα, με τις επιλογές μας, με τη γνώση μας, με τις αποφάσεις μας. Θέλουμε, μπορούμε να είμαστε μόνοι μας σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης; Δε μπορούμε να είμαστε και καλοί Έλληνες και καλοί Ευρωπαίοι παράλληλα, διαπραγματευόμενοι τα εθνικά μας συμφέροντα με ευρωπαϊκούς όρους. Πότε τέθηκαν τα μεγάλα εθνικά μας ζητήματα στην Ευρώπη με σοβαρότητα και πολιτικό σφρίγος;  Παλέψαμε ποτέ για την οριοθέτηση των ελληνικών συνόρων αφού αποτελούν και ευρωπαϊκό έδαφος; Τι διεκδίκησαν και τι πέτυχαν οι Έλληνες πολιτικοί για τον τόπο αυτό τις τελευταίες δεκαετίες από την Ενωμένη Ευρώπη; Θύμισαν οι βουλευτές μας στην κ. Μέρκελ, ότι εκείνη ειδικά, δε μπορεί να ζητά “τα δανεικά της πίσω” ούτε να αποφασίζει πως θα ζήσει ο Ελληνικός λαός, αποφασίζοντας και διατάζοντας από το Βερολίνο, τη στιγμή που σύμφωνα πάντα με το βιβλίο του κ. Ηλιαδάκη, η Γερμανική Κατοχή προκάλεσε οικονομικό κόστος στην Ελλάδα 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946. Οι Γερμανοί προφανώς επιλέγουν σήμερα να θυμούνται μόνο τμήματα αυτής της Ιστορίας. 

Μύθος5ος Τα χρήματα του κατοχικού δανείου χαρίστηκαν υπογείως, είτε από τον Κώστα Καραμανλή, είτε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στους Γερμανούς! Είναι πραγματικότητα ότι η Ελλάδα από το 1824 μέχρι σήμερα είναι διαρκώς σε εξωτερικό δανεισμό και πως η ίδια η χώρα μας δάνεισε τη Γερμανία μία φορά από το 1942-1945, είναι το λεγόμενο κατοχικό δάνειο. Όμως όπως θα μας πει σε λίγο ο κ. Ηλιαδάκης το 1960 επιστράφηκαν στην Ελλάδα με τη σύμβαση της Βόννης, 115 εκατομμυρίων μάρκα, που σύμφωνα με τη Γερμανική Πρεσβεία Αθηνών, το Μάρτιο του 1967, ήταν στο πλαίσιο ευρύτερων Οικονομικών αποκαταστάσεων που δόθηκαν και σε άλλες χώρες και που σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται για το κατοχικό δάνειο και τις Γερμανικές αποζημιώσεις! 

Μύθος 6ος Ζούμε σε μια ελεύθερη παγκόσμια οικονομία όπου ελεύθερα διακινούνται ιδέες και αγαθά! Μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Οργανισμού Παγκοσμίου Εμπορίου, του ΟΗΕ και των Οίκων Αξιολόγησης, αυτή τη στιγμή, ελέγχεται η διακίνηση του χρήματος, των εμπορεύσιμων αγαθών, της κοινής γνώμης μέσω του ΟΗΕ και των ίδιων των οικονομικών των κρατών μέσω των οίκων αξιολόγησης. Επομένως υπάρχει ο απόλυτος έλεγχος του ανθρώπου μέσω των οργανισμών αυτών· Πριν μερικούς μήνες Η Fitch απείλησε να υποβαθμίσει την Γαλλία. Πόσες υποτιμήσεις έχει ζήσει μέχρι στιγμή η χώρα μας από την αρχή που μπήκε στη δίνη των αγορών; Μήπως η περιβόητη διεθνής λύση, αυτή δηλαδή που πάνω κάτω ζούμε αυτή τη στιγμή , είναι να παραδώσουμε τη νομισματική μας πολιτική σε υπερεθνικά κέντρα, περιμένοντας χρήματα απ’ αυτούς που για να τα δώσουν ζητούν όλο και περισσότερους τόκους όλο και περισσότερα προνόμια; 


Μύθος 7ος Οι Έλληνες κατασπατάλησαν όλα τα δανεικά καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αι. (με εξαίρεση τις δεκαετίες 1902-1932 όπου ακολουθούντο αυστηρή πολιτική αποπληρωμής δανείων), ενώ η Ελλάδα της περιόδου 1981-1995 είναι περίοδος ανάπτυξης και προόδου! Μήπως όμως πρέπει να ειπωθεί κάποτε, πως από αυτά που άφησαν οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι, το ποσό που ήρθε καθαρά στην Ελλάδα ήταν μόνο το 50.04% και όλα τα υπόλοιπα ήταν χρήματα που πήγαν για την «εξυπηρέτηση» των δανείων, για τόκους και χρεολύσια και άλλους παρατρεχάμενους που «εξυπηρέτησαν» όχι το εθνικό μας συμφέρον αλλά το προσωπικό τους συμφέρον; Μήπως η χώρα μας ζούσε στην «εποχή των υακίνθων» με δανεικά και το τραγικότερο όλων μήπως ενώ συνέχισε τον εξωτερικό δανεισμό, σταμάτησε να παράγει βασικά αγαθά, αρκούμενη στις επιδοτήσεις από την Ευρώπη; Ένα μόνο στοιχείο θα σας δώσω στο σημείο αυτό, ότι το 1980 η Ελλάδα από τα προϊόντα που κατανάλωνε, το 30% ήταν εισαγόμενα, ενώ το 2009, το 70% ήταν εισαγόμενα. Αυτή η ανατροπή στο εμπορικό ισοζύγιο συνεπάγεται 20 δισεκατομμύρια χαμένου χρήματος! Εισάγαμε μέχρι γόπες και ρίγανη! 

Μύθος 8ος «Μαζί τα φάγαμε»! Αν εξαιρέσουμε τους κομματικούς μηχανισμούς και τα κομματικά στελέχη, δηλαδή ένα ποσοστό 30-35%, το 65% του λαού δε συμμετείχε στα πολιτικά φαγοπότια ούτε στις κομματικές μοιρασιές της διαφθοράς που έκαναν την ανηθικότητα και τις μίζες τον κανόνα, σκότωσαν κάθε ουσιαστικό όραμα και λάβωσαν βαθιά στην καρδιά μας τον πατριωτισμό. Το γεγονός ότι κάποιοι έφαγαν και δε τιμωρήθηκαν, εν τέλει μας έβλαψε όλους! Μας έκανε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στη δικαιοσύνη, να χάσουμε τα αντανακλαστικά μας, ξεχείλωσαν την ίδια την ηθική μας. Γιατί μάθαμε να κάνουμε τα «στραβά μάτια στο κακό», με την επίγνωση ότι θα γινόταν χειρότερο, φοβούμενοι να μη φανούμε εμείς “κακοί” και έτσι με την ανοχή μας επαναπαυτήκαμε στο χείριστο, ονομάζοντας την τάξη και τη δικαιοσύνη, ιδεαλισμό μια άλλης ρομαντικής εποχής αντί για προϋποθέσεις της δημοκρατίας; 

Μύθος 9ος Η τρόικα, το μνημόνιο, η χρεοκοπία είναι καινούριο καθεστώς για τον τόπο μας! Μήπως πρόκειται για διαχρονικές καταστάσεις που έχουν ως αφετηρία τους το 1827 (πρώτη ελληνική χρεοκοπία), όπου στην κυβέρνηση βρίσκονταν ο Ζαΐμης και στο ελληνικό ταμείο βρίσκονταν μόνο 16 γρόσια; Μήπως και τότε είχαμε τρόικα όπως και στη δεύτερη χρεοκοπία του 1843, κατά την οποία μάλιστα, όπως και σήμερα υπαγορεύτηκαν μειώσεις μισθών κατά 5% και στη συνέχεια κατά 15% αντίστοιχα, αλλά και επιβολή εξοντωτικών φόρων; Τότε όμως οι Έλληνες πολιτικοί είχαν σήμερα που δεν το συναντάμε σήμερα, είχαν πατριωτισμό γιατί είχαν το θάρρος και το πολιτικό σθένος να πούνε «δεν πληρώνω τους δανειστές», πράγμα που δεν έγινε στη άτυπη χρεοκοπία που ζούμε σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί από πάντως ότι τη στιγμή που σήμερα αρκετοί βουλευτές διεκδικούν αναδρομικές αποδοχές, δεδομένης της κατάστασης της Ελλάδας, ο Βαυαρός Βασιλιάς Όθωνας, παραχώρησε το 20% των ετήσιων αποδοχών του, υπέρ της κρίσης κατά τη δεύτερη χρεοκοπία. 

Μύθος 10ος Θα βελτιωθεί ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων με την επιστροφή στη δραχμή! Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ένθερμοι οπαδοί μιας τέτοιας επιλογής. Μήπως όπως τρέξουμε ολοταχώς προς τα πίσω; Το ερώτημα στην περίπτωση αυτή θα είναι πια θα είναι η ισοτιμία ευρώ και δραχμής; Και πως θα αντεπεξέλθει η Ελλάδα στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού της χρέους τη στιγμή που είναι ενεργειακά και βιομηχανικά εξαρτημένη από το Βορρά; Να κόψει πληθωριστικό χρήμα; Και ποιος θα το υπολογίσει; Ποιος θα μπορέσει να εμπιστευτεί το νέο χρήμα για να μπορέσει να επενδύσει στην Ελλάδα; Τότε είναι που οι εμείς θα αγοράζουμε πολύ ακριβά τα πάντα, ενώ θα ξεπουλιόμαστε φτηνά στην παγκόσμια αγορά των συμφερόντων. 


Το τέλος των μύθων, το "παγόβουνο" και ο "Τιτανικός"

Αρκετά όμως με τους μύθους! Όμως ένας εκ των μύθων αυτών δίνει τροφή σε όλους τους άλλους να τραφούν και να γίνουν επικίνδυνοι για την κρίση μας. Είναι η απουσία δημοκρατικού διαλόγου! Είναι το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε ενώσει τα κομμάτια του πάζλ της γνώσης που έχει ο καθένας για την κατάσταση, για να δούμε τη συνολική εικόνα όπως είναι πραγματικά και όχι όπως θέλουν να μας την παρουσιάζουν. Γιατί όταν πρόκειται για τον τόπο μας η ατομική γνώση δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι αρκετή, χρειάζεται συλλογική γνώση. Ένας από τους επιφανείς άνδρες πολιτικούς μας, το 1961 ακόμα, είπε με διορατικότητα «Έρχονται μαύρα σύννεφα. Η χώρα θα δεινοπαθήσει. Ο λαός θα αλυσοδεθεί. Η οικονομία θα καταρρεύσει. Η Ευρώπη θα τραβάει μπροστά και η Ελλάδα θα οπισθοδρομεί. Οι σκοτεινές δυνάμεις θα περιορίσουν τις ελευθερίες του λαού μας. Θα έρθει βαθιά νύχτα.» 

Έτσι, ο «Τιτανικός» που λέγεται Ελλάς προσκρούει στο παγόβουνο το 1987 και το πλήγμα είναι πραγματικά ολέθριο, γιατί από το 1987 και μετά έρχεται αντιμέτωπη με την αποπληρωμή το προπολεμικού της χρέους αλλά και του μεταπολεμικού. Οι Έλληνες πολιτικοί φτιάχνουν ένα επίπλαστο κόσμο με δανεικά και του δίνουν το όνομα «ο λαός στην εξουσία». Το τι επικρατεί στη συνέχεια το γνωρίζουμε όλοι. Ανηθικότητα, διαφθορά, έλλειψη απονομής δικαιοσύνης. Πολιτικοί που γίνονται τραπεζίτες, τραπεζίτες που γίνονται πολιτικοί, ιερωμένοι που γίνονται επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι που γίνονται πολιτικοί και γενικώς μια σύγχυση αξιών και εξουσιών.  




Ο  πατριωτισμός δεν είναι μύθος!

Κι επειδή για τους μύθος μιλήσαμε, θα κλείσω κι εγώ με ένα μύθο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτές τις μέρες, κι ενώ διεξάγονται οι συνομιλίες για το νέο μνημόνιο που υποθηκεύει το μέλλον μας και τις ζωές μας ως το 2050, εμφανίζεται ένας εκ των αγωνιστών του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, γιατία ήταν αμόρφωτος πνευματικά, βαθιά μορφωμένος ηθικά και κοινωνικά, εκείνος που μπροστά σε ντόπιους και ξένους έβαζε πάνω και πέρα από όλα το συμφέρον της πατρίδας. Εμφανίζεται λοιπόν ως απομηχανής θεός και αντικρίζει την Τρόικα και μια σειρά από τεχνοκράτες και άλλους πολιτικούς νέα κοπής να ετοιμάζονται να παραδώσουν, χωρίς όπλα, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας και πάλι σε νέους δανειστές, συζητώντας για το κούρεμα, την ανταλλαγή ομολόγων, τα νέα δάνεια και τις νέες στερήσεις. Τι θα έλεγε; Πως θα αντιδρούσε. Θα έβγαζε το κουμπούρι και όποιον έπαιρνε ο χάρος, θα δάκρυζε, θα έβαζε τέλος στη ζωή του μη αντέχοντας να βλέπει την κατάντια των θυσιών της εποχής του; Τι θα έλεγαν εκείνοι οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους για τη δική μας ελευθερία; Πως θα μπορούσε σήμερα να εξηγήσει ή να περιγράψει ένας επαναστάτης, που μάτωσε για τη λευτεριά, πως μετά από τόσο αγώνα, η ίδια ελευθερία έγινε προϊόν συναλλαγής, με καθαρά πουκάμισα μπροστά στην κατάντια αυτών που είχαν και έχουν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του τόπου και κάνουν καθημερινώς μαθήματα κοπτικής-ραπτικής, "λίγο να στενέψουμε το ύφασμα για τους Έλληνες, λίγο να το φαρδύνουμε από δω για τους δανειστές, λίγο να το σφίξουμε στο λαιμό, λίγο στη μέση να αναγκαστεί ο λαός να κάνει δίαιτα"! Ε, αυτοί που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια αυτού του λαού, αυτοί δεν είναι μύθος!!! Ας κοιτάξουμε τα ιερά μνήματα στα μνημεία ηρώων για να σκεφτούμε γιατί θυσιάστηκαν, γιατί πάλεψαν, τι πέτυχαν, για να τους συγκρίνουμε με αυτούς που μας προδίδουν κάθε μέρα μήπως και ορίσουμε από την αρχή τι θα πει πατριωτισμός! 



Ευχαριστίες

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την παρουσίαση τουνέου βιβλίου του διδάκτορα Κοινωνιολογίας, Μαθηματικού και Πολιτειολόγου κ. Ηλιαδάκη, “O Εξωτερικός Δανεισμός στη Γένεση και Εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους 1824-2009” από τις εκδόσεις Μπατσιούλας.  Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για την εμπιστοσύνη του, την υπομονή του και τις όμορφες συζητήσεις που συνόδευσαν την προετοιμασία της παρούσιασης.  Επίσης ευχαριστώ θερμά τον Δρ. Αλεξανδρο Χρηστάκη, για την πολύτιμη συμπαράσταση του και βοήθεια κατά την έρευνα και συγγραφή του κειμένου, καθώς και για την ιδέα του να συνδυαστούν οι λέξεις μύθος + μέθοδος, στη νέα λέξη ΜΥΘΟΔΟΛΟΓΙΑ, η οποία και περιγράφει με τον ακριβέστερο τρόπο την σκόπιμη χρήση της μεθόδου της προπαγάνδας, με στόχο την απομάκρυνση από την αλήθεια. Χωρίς την ουσιαστική βοήθεια των παραπανω πνευματικών καθοδηγητών, το κείμενο της Ελληνικής Μυθοδολογίας δε θα είχε γραφτεί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: