English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

2.02.2012

ΥΠΟΤΑΓΗ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και η “Επανάσταση” της Ισλανδίας

‘Ότι ζούμε ιστορικές στιγμές αυτό είναι γνωστό. Ότι οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ειδικά μετά τη σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, θα καθορίσουν τη ζωή μας στον τόπο αυτό για τα επόμενα χρόνια και αυτό είναι γνωστό. Ότι η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο θα μας στερήσει ό,τι μας έχει απομείνει, ακόμα και το δικαίωμα στη χρεοκοπία κι αυτό είναι γνωστό. Το πόσο θα αντέξει αυτός ο λαός το ‘μαστίγωμα‘, είναι απορίας άξιον. Το γιατί υπομένουμε βουβοί και άπραγοι το έσχατο σημείο κατάρρευσης του ελληνικού πολιτικού σκηνικού την υποτέλεια και την υφαρπαγή εθνικής κυριαρχίας που μεθοδεύουν οι ‘καρχαρίες‘ με τις γραβάτες και τα κομπιουτεράκια, παραμένει άγνωστο! Υπάρχει όμως και η άλλη όψη, αυτή που δε συμφέρει κάποιους να δει ο λαός. Συνοψίζεται όχι σε κάτι θεωρητικό και αφηρημένο, αλλά στην πρόσφατη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης. Είναι μια ιστορία, ανάμεσα σε άλλες που παρέμεινε επιμελώς αποσιωπημένη και που συνοψίζεται στα εξής: παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση τραπεζών, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης, αλλαγή του συντάγματος από τους πολίτες. Μίλησαν για το σύγχρονο αυτό “θαύμα” τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ; Φυσικά ΟΧΙ! 

Βολεμένοι όλοι, ακόμα και τη στιγμή που παίζεται το μέλλον αυτό του τόπου, στους αναπαυτικούς καναπέδες, στις θέσεις μας, στο μικρόκοσμό μας, προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε την επιβίωση, διαπράττουμε τη μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στο μέλλον μας. Μοιάζουμε με τους μουσικούς που κρατούνε τα βιολιά και συνεχίζουν να παίζουν μουσική ενώ ο Τιτανικός βουλιάζει! Οι οικονομικές αναλύσεις δεν αρκούν. Οι αυταπάτες τελείωσαν. Η ψήφος, όπως είπε και ο Αβραάμ Λίνκολν, πιο δυνατή από τη σφαίρα που σκοτώνει τον εχθρό, σκότωσε το μέλλον των παιδιών μας. Η εποχή άλλαξε! Το θρίλερ ‘Διάσωση χωρίς Σωτηρία‘ συνεχίζεται με το τιμόνι της χώρας κινείται με τηλεκατευθυνόμενη κυβέρνηση εκ του εξωτερικού και πολλούς θεατρίνους στο εσωτερικό. Το 4ο Ράιχ είναι εδώ, οι γκαουλάιτερ αναμένουν και οι ‘βολές‘ από τη Γερμανία έρχονται καταπέλτης η μία μετά την άλλη. Η προσπάθεια της Ευρώπης να εξευρωπαΐσει τη Γερμανία απέτυχε. Μάλλον Γερμανοποιηθήκε η Ευρώπη. 



Πότε θα συνεννοηθούμε μεταξύ μας; Πότε θα μάθουμε να κάνουμε διάλογο για το συμφέρον μας; Πότε θα συνεργαστούμε για το σπίτι μας που καταρρέει; Γιατί μπορεί η ‘κεφαλή‘ να είναι ακόμα πολιτικοί με ή χωρίς λαϊκή εξουσιοδότηση, όμως ο ’λαιμός‘ που στρέφει την ‘κεφαλή‘ παραμένει ο λαός! Σήμερα κανένας δε μπορεί και δεν πρέπει βαυκαλίζεται μέσα στις ψευδαισθήσεις του μικρόκοσμού του, αφού η ζωή και το μέλλον του είναι συνδεδεμένο με το ‘πλοίο‘ που κάποιοι, επιμελώς βυθίζουν, για να πατήσουν εκείνοι πάνω του για να μη βραχούν. Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να μας πουν ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Είναι αυτοί που ζητούν πρώτα τα δανεικά τους πίσω και από το περίσσευμα να καλύψει ο λαός τις ανάγκες του. Ε λοιπόν υπάρχει ένα σύγχρονο ‘μάθημα‘ που κανείς δε θα ήθελε οι ’Έλληνες να το μάθουν. Είναι η Ισλανδική Επανάσταση. Μία επανάσταση με ειρηνικές διαδικασίες. Πως έγινε εφικτή; O λαός έριξε την κυβέρνηση της χρεοκοπίας, αρνήθηκε να πληρώσει τα «σπασμένα» των τραπεζιτών, κυνήγησαν δικαστικά τους υπαίτιους τραπεζίτες και πολιτικούς, έγραψαν από την αρχή το Σύνταγμα και τους νόμους. Λίγο πριν την έκρηξη του Ηφαιστείου το 2011, η μικρή αυτή χώρα, είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ που προκάλεσε μια αναγέννηση μέσα στους δρόμους του παγωμένου Ρέικιαβικ. 

Στο τέλος του 2008, η Ισλανδία θα κήρυττε χρεοκοπία. Ήταν η πρώτη χώρα-θύμα της οικονομικής κρίσης. Απελευθερώνοντας το εκρηκτικό στοιχείο του χαρακτήρα του, ο ισλανδικός λαός βγήκε στους δρόμους από τον Οκτώβριο του 2008, λίγο μετά την τραπεζική κατάρρευση, πετώντας αβγά, ψωμί και λαχανικά στο Κοινοβούλιο και την Κεντρική Τράπεζα, κάτι που για την Ισλανδία συνιστά βία μεγάλης κλίμακας! Οι Ισλανδοί ήταν αποφασισμένοι για όλα. Επί τρεις συναπτούς μήνες, έως τον Ιανουάριο του 2009, κάθε Σάββατο απόγευμα κατέκλυζαν κατά χιλιάδες την κεντρική πλατεία του παγωμένου Ρέικιαβικ, ανάβοντας φωτιές για να ζεσταθούν, σε θερμοκρασίες κάτω από τους 0οC. 



Τον Ιανουάριο του 2009, η κυβέρνηση Χάαρντε, μη έχοντας άλλη επιλογή, έπεσε. Το 2009, η ισλανδική οικονομία εξακολουθούσε να βρίσκεται σε κρίση, αλλά η νέα κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών έδειχνε πρόθυμη να πληρώσει τις αποζημιώσεις σε Βρετανία και Ολλανδία. Οι Ισλανδοί ξεχύθηκαν για μία ακόμη φορά στους δρόμους, απαιτώντας τουλάχιστον το ζήτημα να τεθεί σε δημοψήφισμα. Στο πρώτο δημοψήφισμα, στις 6 Μαρτίου του 2010, το αποτέλεσμα, με ένα συντριπτικό 93%, ήταν ένα ξεκάθαρο «όχι». Το ΔΝΤ αμέσως πάγωσε το δάνειο των 2,1 δισ. ευρώ. Οι πιέσεις από τον διεθνή παράγοντα συνεχίζονταν. Για να πείσουν τους Ισλανδούς να συναινέσουν μείωσαν μάλιστα το επιτόκιο από το 5,55% στο 2,64%. Το Αλτίνγκι, το ισλανδικό Κοινοβούλιο, επικύρωσε με τα 2/3 του τη συμφωνία. Τρεις βουλευτές του Αριστερού Πράσινου Κόμματος παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Κι ο Ισλανδός Πρόεδρος Ολαφούρ Ραγκνάρ Γκρίμσον, νιώθοντας την πίεση από το μαζικό κίνημα πολιτών που διαδήλωνε ξανά, ακούραστα, στους παγωμένους δρόμους του Ρέικιαβικ, αρνήθηκε να την επικυρώσει. Έτσι, κίνησε τη διαδικασία για νέο δημοψήφισμα. Ήταν η εποχή που ο «Economist», με μια ιδιαίτερα γερή δόση ειρωνείας, θα παρουσίαζε τον Γκρίμσον ως πρόεδρο-Σούπερμαν. Όπως ο ίδιος θα έλεγε αργότερα: «Μας είχαν πει ότι αν αρνούμασταν τους όρους της διεθνούς κοινότητας, θα γινόμασταν η Κούβα του Βορρά. Αλλά, αν είχαμε δεχθεί, θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά»… 

Οι Ισλανδοί πολίτες προσήλθαν στις κάλπες ξανά, στις 10 Απριλίου του 2011. Εάν το αποτέλεσμα ήταν «ναι», θα έπρεπε να πληρώσουν 4 δισ. ευρώ (ίσο με το 50% του ισλανδικού ΑΕΠ) σε 46 χρόνια με το μειωμένο επιτόκιο του 3%. Αντί να λουφάξουν από τις διεθνείς απειλές ότι θα τεθούν στο «πυρ το εξώτερον» των αγορών, οι Ισλανδοί απάντησαν για μία ακόμα φορά «όχι», με ποσοστό 59,8%! Η βρετανική κυβέρνηση δεν έδειξε καθόλου τον ίδιο ενθουσιασμό: την επομένη μόλις του δημοψηφίσματος δήλωσε ότι θα μήνυε την Ισλανδία για 3,5 δισ. δολάρια, ενώ απείλησε να ασκεί βέτο στην υποψηφιότητα της Ισλανδίας στην Ε.Ε. μέχρι να αποπληρώσει τις αποζημιώσεις στους 340.000 Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες. Η Ισλανδία, που είναι γνωστή ως η «Πύλη της Κόλασης» εξαιτίας των 15 ενεργών ηφαιστείων της, τώρα είχε αρχίσει να γίνεται «πύλη της κόλασης» για τους διεθνείς κερδοσκόπους και υπόδειγμα ανυπακοής σε ένα διεθνές σύστημα που ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κοινωνικοποιεί τις ζημιές. 


Σαν βόμβα εν αιθρία έσκασε στην Ισλανδία το διεθνές ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από την Interpol για τον πρώην πρόεδρο μίας από τις καταρρεύσασες ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing), του Σιγκουρτούρ Αΐναρσον… Οσμιζόμενοι τον άμεσο κίνδυνο, εκείνοι που λόγω αλαζονείας θεωρούν ότι θα βρίσκονται πάντα στο απυρόβλητο της δικαιοσύνης, τραπεζίτες και μεγαλοστελέχη άρχισαν να εγκαταλείπουν μαζικά την Ισλανδία. Και πώς θα μπορούσε να τους καταλογίσει κανείς άδικο, αφού βασικοί υπαίτιοι, κατά την έρευνα, κρίθηκαν και οι επικεφαλής των τραπεζών οι οποίοι ενήργησαν με ανηθικότητα και λάμβαναν «ακατάλληλα δάνεια από τις τράπεζες» για τις οποίες εργάζονταν. Για τα τεράστια αυτά δάνεια, οι τραπεζίτες χρησιμοποιούσαν ως εγγύηση τις μετοχές τους στις τράπεζές τους, για να αγοράσουν περισσότερες μετοχές σε αυτές! 

Η εισαγγελική αρχή της Ισλανδίας είχε φροντίσει από τον Μάρτιο του 2009 να προσλάβει τον θηλυκό Ηρακλή Πουαρό Εύα Τζόλι, γνωστή αδίστακτη τιμωρό της διαφθοράς, η οποία απολαμβάνει πλέον φήμη… ροκ σταρ στην Ισλανδία. Όχι άδικα, αφού ήταν εν μέσω απειλών για τη ζωή της, που η Τζόλι είχε φέρει στο ανελέητο φως της δημοσιότητας και της δικαιοσύνης υποθέσεις διαφθοράς που αφορούν στον γαλλικό πετρελαϊκό κολοσσό Elf Aquitaine. Η Τζόλι δήλωσε τον Απρίλιο του 2009 ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον δυο-τρία χρόνια για να χτίσει με ισχυρά στοιχεία τα κατηγορητήρια εναντίον επιχειρηματιών και τραπεζιτών στην Ισλανδία. 


Οι Ισλανδοί πέτυχαν πολλά, αλλά συνεχίζουν σήμερα να αγωνίζονται εναντίον της αρχικά προοδευτικής κυβέρνησής τους, που όμως σήμερα απογοητεύει, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποσχέσεις της και τις επιταγές του ΔΝΤ. Και μπορεί η Ελλάδα να μην είναι Ισλανδία, μπορεί οι συνθήκες να είναι πολύ διαφορετικές και η ιδιοσυγκρασία του λαού να είναι ακόμα πιο διαφορετική! Όμως μόνο ο λαός που πρέπει να ενεργήσει για το συμφέρον του, μπορεί να κατακερματίσει τις κομματικές Βαβέλ και τις σύγχρονες έριδες, να ζητήσει την τιμωρία των ενόχων και να θέσει σε πρώτη μοίρα τον άνθρωπο και όχι τους δανειστές. Οι Ισλανδοί σήμερα, μπορεί να παλεύουν ακόμα στο όνομα της ανασύστασης της οικονομίας τους, όμως η αντίστασή τους και ο αγώνας τους αναβάπτισε πολιτικά. Παραμένουν ένα μικρό έθνος που έβαλε πλώρη για την πραγματική δημοκρατία με τη συμμετοχή όλων, με ισότητα, χωρίς αποκλεισμούς. Και μέχρι στιγμής έχει πετύχει πολλά!

Δεν υπάρχουν σχόλια: