English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

2.21.2012

Στην άκρη του γκρεμνού....


Στάθηκα στην άκρη του γκρεμνού
με την ψυχή παραμάσχαλα και την ελπίδα πληγωμένη.
Το πρόσωπό μου, οι τέσσερις εποχές,
η τραγική αντίφαση ενός βιγλάτορα χρόνου,
ο είλωτας, ο προαστός, ο στρατηλάτης.
Τα πόδια μου, σκούρες, αρχέγονες, διψασμένες ρίζες δέντρου.
Τα ματωμένα νεύρα στη σάρκα της γης,
η γέννηση, η καρποφορία, ο θάνατος.
Τα χέρια μου, απλωμένα, απελπισμένα, άγρια κλαδιά
ατέλειωτα σταυροδρόμια στο σταυρό του ελέους,
η προσδοκία, η ελπίδα, η απόγνωση.


Ποιά είναι αλήθεια η μορφή της φύσης μου;
Και ποια η αλήθεια που τραβώ με τόση ανάγκη
ως τη γύμνια των ώμων μου, μα κείνη τυρρανικά μεγαλώνει;
Βγήκα ως την άκρη του γκρεμνού
με την ψυχή παραμάσχαλα και την ελπίδα πληγωμένη.
Της ζωή μου θεατρίνος, παλιάτσος,
με πολύχρωμα κουρέλια, χαμόγελο και υγρά μάτια,
ο ήρωας, ο προδότης ο νωχελικά δεμένος
στο βράχο με τους στασιαστές,
στο βράχο με τους αυλικούς,
ο Προμηθέας, με τα αόρατα δεσμά και τις αόρατες πληγές.


Γιατί δεν παύω να ονειρεύομαι σαν η καρδιά μου ματώνεται;
Γιατί πασκίζω ακόμα να μάθω την γλώσσα των πουλιών
και να συνθέσω το βουητό του κυμάτου;
-Σπάσε τα τύμπανα και τους αυλούς της υποδοχής
και ξαναρίξε τη σχεδία σου στη θάλασσα.
Ξεχώρισε απ΄το κοπάδι που βαδίζει για το χυτήριο με τα καλούπια!


Βγήκα ως την άκρη του γκρεμνού
με την ψυχή παραμάσχαλα και την ελπίδα πληγωμένη,
ίνα την ίνα να μαζεύω τη ματαιότητα,
όχι να την πιστέψω, να την υφάνω σε ιστό
πιο ανθεκτικό από ’κέινον της αράχνης που με παγιδεύει,
μήπως και πιάσω το αερικό που πνίγει τη ζωή μου,
και το ονομάσω εαυτό,
για να νικήσω την απάτη, την αυτοτιμωρία,
δίχως παζάρια να ορίσω το τίμημα της ενοχής
μήπως και μάθω απ΄την αρχή το χτύπο της καρδιάς μου.


Της παράφορης νιότης μου κρατώ το πάθος,
με τη μορφή ρακοσυλλέκτη γυρίζω ξανά και ξανά
στο απολιθωμένο δάσος,
με τις ακίνητες φιγούρες και το κόκκινο σαρκίο,
μαζεύοντας κομμάτι το κομμάτι την πρώτη αθωότητα
με μόνο όπλο μια προσευχή,
κρυμμένη στο παλιό ροζιαμένο σεντούκι μου,
στιβαγμένη πάνω στα σκονισμένα γέλια και τα περγέλια μου.
Βγήκα ως την άκρη του γκρεμνού
με την ψυχή παραμάσχαλα και την ελπίδα πληγωμένη,
να δω από ψηλά, μακρύτρερα.
Αλίμονο!!! Η υποκρισία είναι το δευτέρο ένδυμά μας!!!
Αλίμονο!!! Η υποκρισία είναι το μόνο ένδυμά μας!!!


Τυλιγμένοι σφιχτά την αλαζονεία μας,
ποντάρουμε στην ανοχή της ματαιότητας!
Το συναίσθημά μας, η φτηνότερη συναλλαγή,
ο νοσηρός απόηχος της ίδιας της μοναξιάς μας!
Αλίμονο! Αλίμονο!
-Σπάσε τα τύμπανα και τους αυλούς της υποδοχής
και ξαναρίξε τη σχεδία σου στη θάλασσα.
Ξεχώρισε απ΄το κοπάδι που βαδίζει για το χυτήριο με τα καλούπια!
Στην αθωότητα κι ας είσαι ναυαγός της τρικυμίας
έχεις πάντα κοντά σου την Αόρατη Πυξίδα.
-Σώπα.μα άκου την τη σιωπή της αλμύρας
που σε τρώει από μέσα αργά αργά
και την οργή του εφήβου και την κατάρα του γέροντα που κουβαλάς
και τη φωνή, τη μικρή φωνή που φτάνει ως τα αυτιά σαν βουητό ,
μα ξεκινά από την καρδιά ως οιμωγή, ως σπαραγμός.


Βγήκα ως την άκρη του γκρεμνού
με την ψυχή παραμάσχαλα και την ελπίδα πληγωμένη,
όχι γιατί η θλίψη είναι η στερνή μου λέξη,
μα γιατί γυρεύω τον ήλιο,
να φεγγίσει την ομορφία, να σκορπίσει τη χίμαιρα,
να ακούσω, ό,τι σώπασα,
να αφεθώ σε ό,τι ξέχασα,
να αντιστρέψω ό,τι άλλαξα,
να ξανακούσω το γλυκό τραγούδι του νερού
και την κραυγή του ανέμου
μήπως και μάθω να αντέχω τη σκληράδα της ρίζας μου
δίχως να χάνω την ομορφιά του ανθού μου.

1 σχόλιο:

Φρόσω είπε...

Κι εγώ που ανήκω στη γεννιά που αποδέχτηκε τη μοίρα που της επιβάλλανε, καλυμμένη μ' όμορφο περιτύλιγμα, τι να πω; Τι να πω για την πίκρα, τον πόνο την απελπισία που δόσαμε στα παιδιά μας; Τα εξοπλίσαμε με κάθε λογής γνώση που όμως δεν φροντίσαμε να βρει πεδίο δράσης. Πτυχία, διδακτορικά που δικτατορικά επιβάλλουν σε σας μια ανέλπιδη ζωή γιατί δεν φροντίσαμε να διαφυλλάξουμε τις αξίες και τις αρχές μας. Ξεπουλήσαμε την πατρίδα μας και μαζί μ' αυτήν ξεπουλάμε τα παιδιά μας, τα σπλάχνα μας, εμας τους ίδιους. Πως λοιπόν να μη βγαίνει από μέσα σου αυτή η κραυγή απελπισίας; Μόνο που δεν ταιριάζει στην ελπίδα να είναι παραμάσχαλα, η θέση της είναι κορώνα στα κεφάλια μας!!!