English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

2.17.2012

«Ωρέ πού πάμε ρε; … Πού πάμε;» του Γιώργου Αεράκη


Ο κόσμος, γεμάτος δίκαιη οργή, παρακολουθεί ένα πολιτικό σύστημα που αδυνατεί να διαχειριστεί μια τέτοια κρίση. Πώς να το κάνει άλλωστε αφού αυτό είναι και η γενεσιουργός αιτία του.... Όταν ο αείμνηστος Αυλωνίτης εκστόμιζε το πασίγνωστο «Ωρέ πού πάμε ρε; Πού πάμε» στην «Ωραία των Αθηνών» δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ατάκα του αυτή θα στοίχειωνε, 58 χρόνια μετά, τη σκέψη εκατομμυρίων Ελλήνων. Οι σύγχρονοι Έλληνες πολύ σύντομα θα κληθούν να σηκώσουν ακόμη μεγαλύτερα βάρη, να ανταποκριθούν στα βάναυσα μέτρα του νέου μνημονίου. Καλούνται, εν έτη 2012, να επιστρέψουν σε συνθήκες «κατοχής» σαν αυτή που συχνά αναφέρει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτή, η σημερινή, δεν είναι στρατιωτική κατοχή: οι συναθροίσεις επιτρέπονται, μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους μέχρι όσο αργά θέλουμε, έχουμε πρόσβαση στην ενημέρωση, είμαστε … «ελεύθεροι»! Είναι, όμως, μια ιδιότυπη κατοχή, καλά καμουφλαρισμένη, που είτε μας «χτύπησε» τεχνηέντως είτε είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών κακοδιαχείρισης και λανθασμένων αποφάσεων, μας επηρεάζει σε κάθε μας βήμα. 


Μόνο που, σήμερα πια, όταν μιλάμε για κρίση, δεν αναφερόμαστε σε στερήσεις των «πολυτελειών» (μίας εξόδου για διασκέδαση, ενός ρούχου παραπάνω, ενός ακριβού κρασιού, ενός μεγάλου σπιτιού)…Οι Έλληνες έμαθαν με τον πιο βάναυσο τρόπο τι θα πει κρίση: συνάνθρωποι μας που μέχρι χθες ζούσαν αξιοπρεπώς, σήμερα έχουν μείνει χωρίς δουλειά, αναγκάζονται να φύγουν από το σπίτι που ενοικίαζαν, αδυνατούν να πληρώσουν τα μαθήματα των παιδιών τους, τρέφονται από τα συσσίτια.
Και το «περίφημο» κράτος; Μέρα με τη μέρα αποδεικνύει τη γύμνια του, την ανικανότητά του να διαχειριστεί αυτή την πρωτοφανή κρίση. Ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του, ανίκανο να τους διασφαλίσει τα στοιχειώδη: παιδεία, υγεία, εργασία. Το κράτος που επί χρόνια έθιζε τους πολίτες του στον υλισμό, έρχεται με μιας να τους πάρει πίσω όχι μόνο όσα απόλαυσαν με τις ευλογίες του, αλλά ακόμη και όσα … δεν έχουν. Τι καλύτερο, όμως, θα μπορούσε κανείς να περιμένει από ένα σύστημα που αναπτύχθηκε με βάσεις την ευνοιοκρατία, το ρουσφέτι και το «λάδωμα»; Η Ελλάδα, σαν ένα ευαίσθητο (πλην όμορφο) λουλούδι, «παραποτίστηκε» από τα εκάστοτε «δικά μας παιδιά» με αποτέλεσμα … να σαπίσει.

Ο κόσμος, γεμάτος δίκαιη οργή, παρακολουθεί ένα πολιτικό σύστημα που αδυνατεί να διαχειριστεί μια τέτοια κρίση. Πώς να το κάνει άλλωστε αφού αυτό είναι και η γενεσιουργός αιτία του. Ένα σύστημα που συνεχίζει να αρμέγει τον εύκολο στόχο που λέγεται μισθωτός και συνταξιούχος, οδηγώντας τον στον αφανισμό και στην προλεταριοποίηση. Ένα σύστημα που δεν τιμώρησε κανένα από αυτούς που χρόνια τώρα με λόγια και με έργα οδήγησαν την χώρα μας στο τέλμα της ανυποληψίας. Αυτούς που καταλήστεψαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία και πριν από αυτούς εκείνους που με την μέθοδο της μαγγανείας αφαίρεσαν τα χρήματα αθώων και αφελών συμπατριωτών μας ωθώντας τους να τα τοποθετήσουν σε «γερά χαρτιά» στο χρηματιστήριο, με αποτέλεσμα να εξαϋλωθούν.  

Φθάσαμε έτσι, στο αδυσώπητο «σήμερα»: η φοροδιαφυγή παραμένει ατιμώρητη, τα χρέη ανείσπρακτα και κάποιοι … αμετανόητοι! Όσοι ήταν στο «απυρόβλητο», δυστυχώς παραμένουν ανέγγιχτοι, ενώ εκείνοι που παραδοσιακά «σήκωναν» το βάρος του (συχνότατα και σκανδαλωδώς) σπάταλου κράτους, καλούνται τώρα να αδειάσουν τις τσέπες τους … για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!

Αυτό το «ρε γαμώτο» είναι, σήμερα, στα χείλη κάθε Έλληνα που, μέσα στα συντρίμμια της - πάλαι ποτέ – αισιοδοξίας του, βομβαρδίζεται από τρομοκρατικά σενάρια για το μέλλον, ενώ βλέπει να έρχεται η επόμενη ευθεία απειλή κατά … της ίδιας του της ζωής. Τα πράγματα, μέρα με τη μέρα, αγριεύουν. Η ένδεια χτυπάει καθημερινά πολλές πόρτες.


Όσοι παραμένουν «όρθιοι» ενώνουν τις δυνάμεις τους και προσφέρουν ό,τι μπορούν, υποκαθιστώντας ένα κράτος ανήμπορο, από τη μία, να παράσχει βασικά αγαθά στους πολίτες του, ικανότατο, από την άλλη, να ζητάει θυσίες. Εθελοντές πολίτες, ΜΚΟ, γιατροί, η Εκκλησία, αλλά και δημόσιοι φορείς συσπειρώνονται και, στο βαθμό του εφικτού, προσφέρουν, δίνοντας «ανάσες» σε συνανθρώπους μας που υποφέρουν.


Αυτές τις κρίσιμες ώρες, που η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει στους Έλληνες το πιο σκληρό της πρόσωπο, σε παράλληλη τροχιά ανοίγουν ευκαιρίες για την Ελλάδα. Ευκαιρίες που δε θέτουν όρους, δε ζητούν θυσίες, δεν απαιτούν περικοπές. Η εξασφάλιση και αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων μέσω προγραμμάτων που «ανοίγουν» για τα κράτη-μέλη, πρέπει να είναι ένα μεγάλο στοίχημα για κάθε χώρα, προκειμένου να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση έργων, την αναβάθμιση υποδομών, ακόμη και την αλλαγή στάσης ζωής σε θέματα που μας κρατούν πίσω. Εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκούς πόρους μένουν … στα αζήτητα, κατά τη διάρκεια κάθε προγραμματικής περιόδου, επειδή οι φορείς και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης εμφανίζονται συχνά μη ευέλικτοι, μην καταφέρνοντας πάντα να δρομολογήσουν, άμεσα και αποτελεσματικά, τις απαραίτητες διαδικασίες για ένταξη έργων και δράσεων στα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Κι όμως οι εκλεγμένοι στην αυτοδιοίκηση, αυτή τη δύσκολη στιγμή, έχουμε περισσότερες ευθύνες. Οι πολίτες έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες, γιατί μας γνωρίζουν προσωπικά, μας επέλεξαν – όχι επειδή τους τάξαμε δουλειά στο δημόσιο ή μετάθεση του φαντάρου – επειδή πίστεψαν σε εμάς. Όσοι κατέχουμε θέσεις ευθύνης στους, ομολογουμένως «στριμωγμένους», ΟΤΑ «χρωστούμε» σε όσους μας εμπιστεύθηκαν να αφιερωθούμε ψυχή τε και σώματι στο κοινό καλό.

Φυσικά, σημαίνοντα ρόλο παίζει το ανθρώπινο δυναμικό, που καλείται να επιδείξει αμεσότητα, ικανότητα και … εθελοντική διάθεση! Στην «πλάτη» των εργαζομένων στις υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης πέφτουν πάμπολλες υποθέσεις και ζητήματα, στα οποία αφοσιώνονται, ενώ την ίδια στιγμή βλέπουν τις απολαβές τους … να κατρακυλούν στα τάρταρα.

Από  την Ευρώπη που μας τραβάει – δυνατά, είναι η αλήθεια – το αυτί, μπορούμε ακόμη να αποκομίσουμε οφέλη. Χρειάζεται, όμως, πρώτα από όλα να συνειδητοποιήσουμε σε ποιο βαθμό μπορούμε να επωφεληθούμε από χρηματοδοτούμενες δράσεις και κατόπιν να εστιάσουμε στην εξασφάλιση κονδυλίων προς όφελος της κοινωνίας μας… προς όφελος όλων μας! Γι’ αυτό χρειάζεται … το αυτονόητο: συντονισμός και ευθύνη. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, δε χωρούν καθυστερήσεις. Δεν έχουμε δικαίωμα να αφήσουμε οτιδήποτε … στην τύχη. Αντιθέτως οφείλουμε με τις επιλογές και, κυρίως, με τη δουλειά μας, να κερδίσουμε για την πατρίδα μας, το νησί μας, την πόλη, τη γειτονιά μας, ευεργετικά οφέλη τα οποία … όχι μόνο δε θα μας κοστίσουν ούτε ευρώ, αλλά αντιθέτως θα συνεισφέρουν στο κοινό καλό, δημιουργώντας, παράλληλα, θέσεις εργασίας και προοπτικές ανάπτυξης, για την οποία – ιδίως τελευταία – πολλά λόγια ακούμε, αλλά λίγες πράξεις διαπιστώνουμε…

[Το παρόν άρθρο γράφτηκε από το κ. Γιώργο Αεράκη, Αντιδήμαρχο Ηρακλείου, επί Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, και δημοσιεύεται με όλο το σεβασμό στα πνευματικά δικαιώματα από το ειδησεογραφικό site cretalive.gr, με ημερομηνία δημοσίευσης 17.01.12)]

Δεν υπάρχουν σχόλια: