English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

3.22.2012

Νέα ματιά, νέο όραμα, νέο όνειρο και τρέλα...

Μου κάνει εντύπωση πως αυτή τη χώρα εξακολουθούμε να είμαστε έτοιμοι να εξαπατηθούμε παρά να αφυπνιστούμε. Αναρωτιέμαι γιατί; Θέλει τόση αρετή και τόλμη η ελευθερία ή με κάποιο τρόπο συστηματικό, αφαιρέθηκε τεχνηέντως από τα γονίδιά μας η αντίδραση και αντικαταστάθηκε με τη συναίνεση που εξασφαλίζει στον καθένα τις προσωπικές του ανέσεις αλλά του στερεί τη συλλογική μνήμη, την πολιτική σκέψη και δράση;
Τρία χρόνια μετά την το οικονομικό τσουνάμι που σαρώνει τη χώρα μας, μετά την κριτική απέναντι στην πολιτική και οικονομική αποτελεσματικότητα των κυβερνόντων, ίσως πρέπει να δούμε και τη δυναμική των διαμαρτυριών του ίδιου του κόσμου. Και παρά το γεγονός ότι ο λαός έχει πάντα δύναμη ακόμα και όταν δε το γνωρίζει, ακόμα και όταν δεν είναι βολικό να το θυμάται, αναρωτιέμαι αν η ψυχολογία του κατακερματισμού, της λογικής δράσης-αντίδρασης, θέσης-αντίθεσης, καταδικάζει ακόμα τη σύγχρονη ελληνική σκέψη να πάψει να λειτουργεί σαν ένα κλειστό κύκλωμα ηλεκτρικού ρεύματος που αναπαράγει τον εαυτό του. 

Τώρα που οι πολιτικοί μας λένε ότι ‘σωθήκαμε‘ και που αναδιανέμουν τις καρέκλες και τους ρόλους εξουσίας, οι ίδιοι οι πολίτες αισθάνονται ότι οι λέξεις και οι πράξεις της πολιτικής έχασαν το πραγματικό νόημά τους. Κι έχασαν το νόημά τους γιατί είτε είναι πολιτικός κανείς σήμερα είτε ένας απλός Έλληνας πολίτης, καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή του, χωρίς να του έχουν δοθεί απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα. 

Η Ελλάδα μοιάζει το τελευταίο διάστημα με μια γυναίκα που την έδεσε πάνω στο άρμα του ένας "Ρωμαίος" και τη σέρνει αιμόφυρτη με την άμαξά του σε μια κούρσα σε ανώμαλο έδαφος χωρίς να ξέρουμε το πότε θα τελειώσει το μαρτύριο. Αιμόφυρτοι στην κυριολεξία σέρνονται και όσοι δεν είχαν προβλέψει την καταστροφή, όσοι δεν ήξεραν, όσοι δεν ήταν σε θέση να ξέρουν, ή δε μπορούσαν να έχουν εξασφαλίσει ένα plan B για τον κίνδυνο που ερχόταν. Ακόμα και εκείνοι που είχαν ξεπουλήσει φωνή και συνείδηση στο όνομα της ρουσφετολογίας και πελατειακών σχέσεων, αγνοώντας πως ο λογαριασμός θα έρχονταν ως δίκοπος πέλεκυς, αιχμηρός, και επίπονος. 

Πόσο πόνο μπορεί να αντέξει αυτή η αιμόφυρτη γυναίκα στο άρμα της Ευρώπης, όταν η ανεργία έχει φτάσει στο 21% και βρίσκεται παγιδευμένη μέσα στο λαβύρινθο μιας δύσκολης οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά συγκυρίας της. Έτσι, αντί να έχουμε στραμμένο το βλέμμα στο πώς θα θεραπευθούν οι πληγές της, παρακολουθούμε τη θηριωδία, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς άποψη και το χειρότερο χωρίς όραμα για το αύριο. 

Και αυτό είναι κομμάτι του προβλήματος. Παγιδευμένος και ο ελληνικός νους μέσα στα σύγχρονα ψευτοδιλλήματα, παραπαίουμε ανάμεσα στο δίπτυχο, μικρότερες ή μεγαλύτερες θυσίες. Πρόκειται για την ψυχολογία του ηττημένου. Το συναισθηματισμό και νοητική κατάσταση ανθρώπων που βρίσκονται σε σοκ. Που χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα και που ξεχνούν το πιο σημαντικό μάθημα του να λέγεται κανείς άνθρωπος, το άνω θρώσκω, δηλαδή σκαρφαλώνω ψηλά, οραματίζομαι για το καλύτερο. Αυτό που μας χρειάζεται είναι μια νέα ματιά, ένα νέο ηθικό, πίστη σε νέο όραμα, νέες ιδέες, ακόμα και τρέλα. Ναι τρέλα. Γιατί τι καταλάβαμε με τόση "λογική"; Ο παραλογισμός που ζούμε μόνο με πολλή τρέλα, ίσως μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο όνειρο. Και το έχουμε τόσο, μα τόσο ανάγκη!!!


Δεν υπάρχουν σχόλια: