English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

6.24.2012

Από τη "σωτηρία" στη σέντρα κι από κεί στην εξέδρα!


Αλήθεια πως αισθάνεστε τώρα που η Ελλάδα "σώθηκε"; Τώρα που επιτέλους μετά από επικίνδυνη "εγκυμοσύνη" πολλών μηνών και λίγο πριν πιστέψουμε όλοι πως το φούσκωμα ήτανε ανεμογκάστρι, εμφανίστηκαν μπροστά μας αρκετοί από αυτούς για τους οποίους γέμισαν πριν μερικούς μήνες οι πλατείες οργισμένους αγανακτισμένους φωνάζοντας πως θέλουν να φύγουν από την πολιτική αρένα για να έρθουν άλλοι καθαρότεροι, χωρίς τις υποψίες σκανδάλων, κουμπαριών και άλλων πελατειακών σχέσεων. Και να σου στη Βουλή ίδιες φάτσες, ίδιες ιστορίες με καινούρια κουστούμια και ταγιέρ που ποντάρουν στην κοντή μνήμη του Έλληνα και έχουν φροντίσει συνειδητά τόσα χρόνια να την κάνουν κοντύτερη. Δηλαδή με άλλα λόγια "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τη βράκα του αλλιώς". Και να μαστε πάλι με τις γνώριμες φάτσούλε και φωνούλες και τα τσιτωμένα χαμόγελα, που θα φροντίσουν να τις εμπεδώσουμε καλά από δω και πέρα μέσα από τις τηλεαψιμαχίες, τις τηλεαντιδράσεις και τις τηλεβιαιοπραγίες όπου θα επιχειρούν να ορίσουν τι έχει ανάγκη αυτός ο τόπος, τι είναι δημοκρατικό δικαίωμα και τι όχι, τι έχει ανάγκη ο κάθε πολίτης, καταργώντας με τον τρόπο αυτό το ουσιαστικό νόημα της δημοκρατικής επανάστασης που θα μπορούσε να έχει συμβεί από τους ίδιους τους πολίτες, εάν οι εκβιασμοί και τα ψευδοδιλλήματα δεν είχαν τόσο καλά δρομολογηθεί; 

Με ένα παράξενο τρόπο, όλοι είναι ανακουφισμένοι ξαφνικά, όλοι είναι εφησυχασμένοι, ενόψει και των υψηλών θερμοκρασιών του θέρους, πως όλα με ένα τρόπο μαγικό θα φτιάξουν, όλα θα πάνε ρολόι, έστω κι αν το δημόσιο χρέος αυξάνεται με τα δευτερόλεπτα, έστω κι αν οι δανειστές καραδοκούν πάνω από τον ηλιόλουστο ελληνικό ουρανό μας σαν τα κοράκια που περιμένουν την επίθεση. Δε θυμάμαι αν σας το είπα, ναι λοιπόν, έχουμε κυβέρνηση και αποτελείται από τους ίδιους ανθρώπους που προεκλογικά δε μπορούσαν να συμφωνήσουν! Μετεκλογικά και χωρίς καθόλου πιέσεις από το εξωτερικό, άριστοι γνώστες και εφαρμοστές μιας κουλτούρας συναίνεσης, με ένα εκλογικό νόμο που αντιδημοκρατικά ευνοεί τον ισχυρότερο, ένωσαν τα χέρια και ουσιαστικά απέδειξαν πως το μόνο πράγμα που τους χώριζε προεκλογικά ήταν ποιος θα κρατά το τιμόνι, σε ένα ναυάγιο για το οποίο έχουν όλοι ευθύνη.


Ναι έχουν ευθύνη από τη στιγμή που εκείνοι αποφάσιζαν να υποθηκεύσουν την ελπίδα του μέλλοντος των νέων, να μετατρέψουν την εργασία σε δουλεία για τους εργαζόμενους και να μολύνουν με απελπισία την ήδη αδύναμη Τρίτη ηλικία που προσδοκούσε στην αξιοπρέπεια μιας σύνταξης για την οποία έφτυσε αίμα μια ολόκληρη ζωή. Πολλοί από αυτούς που σήμερα στέκονται με χαμόγελα στα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου είναι από εκείνους τους επαγγελματίες πολιτικούς που παραχώρησαν γη και ύδωρ στους δανειστές και υποθήκευσαν τον τόπο που τόσοι και τόσοι Έλληνες έδωσαν το αίμα και τη ζωή τους να τον υπερασπίσουν. Και το χειρότερο όλων είναι ότι ακόμα και σήμερα δεν έχουν συναίσθηση του τι προκάλεσαν, του πόσο ευθύνονται και για πόσα θα έπρεπε να απολογηθούν στη δικαιοσύνη.

Μπορούν οι κύριοι αυτοί να ζήσουν σήμερα με 500 και 400 ευρώ που καλούνται να ζήσουν οι νέοι άνθρωποι; Μπορούν να αισθανθούν τον πόνο να μην έχεις χρήματα να πάρεις γάλα στα παιδιά σου; Μπορούν να αισθανθούν το δίλλημα του συνταξιούχου για το τι να πάρει τα φάρμακα ή το φαί του; Μπορούν να αισθανθούν τι είναι να μη ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, το αν θα απολυθείς από τη μία μέρα στην άλλη ή αν ξεζουμίζεται η προσωπικότητα σου και το όνειρό σου μόνο και μόνο επειδή θυσίασες τόσα και τόσα για να έχεις μια δουλειά όταν όλοι γύρω σου την έχουν χάσει;


Η κυβέρνηση αυτή δεν ήρθε να φέρει ένα νέο όραμα στον τόπο. Ήρθε να κυβερνήσει πάνω στα καταστρεμμένα οράματα του παρελθόντος, δεν είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευθεί, ούτε να αλλάξει ουσιαστικά τα πράγματα, διαφορετικά δε θα είχε τόση στήριξη, τόση ενίσχυση από τους δανειστές μας  που θέλουν να συνεχίσουν το έργο της αφαίμαξης του ελληνικού λαού. Έστω κι αν ο ίδιος λαός ανάμεσα στην ελπίδα και στο φόβο προτίμησε το φόβο. Γιατί ήταν πιο οικείος ως συναίσθημα ενώ η ελπίδα και το νέο όραμα απαιτούσε ξεβόλεμα, προσπάθεια, συμμετοχή! Από την άλλη η ιστορία δείχνει πως δεν αλλάζουν τα πράγματα από τη μία μέρα στην άλλη όμως τελικά αλλάζουν, γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι μια λευκή επιταγή, είναι η τελευταία ευκαιρία στο δικομματισμό που αυτή τη φορά χρειάστηκε δεκανίκια, την επόμενη όμως δε θα έχει ούτε πόδια. Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ο Έλληνας δε θα ψηφίσει για το ενιαίο νόμισμα αλλά για το άδειο στομάχι του και θα στείλει το μήνυμα πως για να ονειρευτείς το αύριο δε χρειάζεται μόνο μπλέ η πράσινο ή κόκκινο ή κίτρινο. Στο όραμα και στην ελπίδα έχουν θέση και ρόλο όλα τα χρώματα, όλες οι αποχρώσεις ακόμα και το λευκό και το μαύρο! 

ΥΓ. Ασχετο, αλλά τώρα που το θυμήθηκα, σε δημοσίευμα της «Süddeutsche Zeitung» ο γερμανός υπουργός οικονομικών Β. Σόιμπλε υποστηρίζει ότι «η μπάλα είναι τώρα στους Έλληνες». Μάλλον οι Γερμανοί έχουν μπλέξει την πολιτική και την οικονομία με το ποδόσφαιρο. Πως αλλιώς εξηγείται στο παιχνίδι Εθνική Ελλάδος-Γερμανία, η Αγκελα Μέρκελ, κοτζάμ καγκελάριος να χοροπηδάει στην εξέδρα σα το παιδαρέλι πανηγυρίζοντας τα γκολ της χώρας της έναντι την Ελλάδας; Δηλαδή τι μήνυμα προσπαθεί να στείλει στον κόσμο όλο, ότι είναι cool πρωθυπουργάρα και πάει το βράδυ στο γήπεδο και το  πρωί στο Eurogroup, ή ότι είμαστε σε μια νέα εποχή εθνικισμού το μέγεθος και την επικινδυνότητα του οποίο δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί; 

Δεν υπάρχουν σχόλια: