English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

1.07.2013

Υποκρισία

Πληγώθηκε το όνειρο το πιο γλυκό, το πιο αγνό
κι η μεγαλύτερη πολιορκία, ο εαυτός
ο γεμάτος δίψα, ο γεμάτος πόθο, σφάλματα, πάθη…
Λαβώθηκε η καρδιά, κατακόκκινη, αδέκαστη κριτής
πέρα απ’ τους νόμους των ανθρώπων, φωνάζει μάταια,
ένοχη, γιατί πίστεψε στην αυταπάτη της αλήθειας.

Γιατί χωρίς την αλήθεια, ή έστω χωρίς την ψευδαίσθησή της
τι είναι ο άνθρωπος; Ένα σκουλήκι στο σώμα της γης,
τίποτα άλλο… ένα σκουλήκι που ονειρεύεται,
να γνωρίσει, ν’ αγαπήσει, ν’ αγαπηθεί, να γίνει πεταλούδα,
να πετάξει για λίγο, μέχρι να νιώσει τον πόνο του ανέφικτου.

Καυτή λάβα η ψυχή, καυτό βουβό δάκρυ καίει το κορμί,
πίσω από κάθε ανάσα για κείνους που θαμπώθηκαν από το φως,
παραμερίζοντας τη μεγάλη υφάντρα, τη Ζωή,
που καθισμένη πάντοτε στον παλιό ξύλινο αργαλειό της,
κεντά με αμέτρητες, μικρές, ανείπωτες, χρωματιστές αλήθειες…

Στο μακρύ της εργόχειρο με τα χρωματιστά νήματα,
η ελπίδα για το μεγάλο φτερούγιμα, πάνω από το φόβο...
Όμως ακόμα, με στόματα σφραγισμένα σαν των νεκρών
τυλίγουμε ακόμα μια φορά στους ώμους,
την υποκρισία, το πιο ζεστή, την πιο άνετη εσάρπα μας.

Κρατώντας σφιχτά τις αυταπάτες και τα λάθη,
διαλαλούμε τάχα τες, πως γυρεύουμε αλήθεια,
φορώντας, πάντα, το  ίδιο φίμωτρο της μη παραδοχής
και φκιασιδώνοντας κρυμμένα τραύματα αμφιβολίας,
όμως, αλήθεια, η αλήθεια θα πονούσε λιγότερο!

Μια γυναίκα καθισμένη στην ξύλινη προβλήτα,
παλεύει να επουλώσει τις πληγές και να μετρήσει άλλες,
τ' αγριοπούλια βιαστικά ψελλίζουν σαρκαστικά από ψηλά,
λόγια δυσνόητα ακόμα στον κόσμο των ανθρώπων
κι ένα λευκό περιστέρι, καθισμένο καταγής, αναζητα ένα σπόρο.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

This is a magnificent poem of a woman in love and pain....