English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

3.25.2014

Τα προσωπεία της στωικότητας

Στ' αλήθεια πίστεψε πως δε θα άκουγε ξανά τη φωνή του,
γιατί δεν ήταν σίγουρη, πως κι αν αυτό που άκουγε, ήταν εκείνος,
ή η ηχώ μιας κραυγής που επέστρεφε κάθε τόσο εκκωφαντικά,
θυμίζοντας την παρουσία του ανύπαρκτου.

Μετά από μυστικές σιωπές αιώνων και συζητήσεις μιας στιγμής,
αντί να κρατιούνται χέρι-χέρι δίπλα στο ποτάμι της ζωής,
με υπονοούμενα-βέλη, υπεκφυγές-βόλια, φιλονικίες-ξίφη,
γεφύρωναν από μακριά, το χάσμα του τόπου, του χρόνου, του καιρού…



Κι έτσι περάσαν χρόνια πολλά, όμως η εποχή έμεινε παράδοξα ίδια
και το μυαλό αισθάνθηκε απρόσμενα, τη μόνη λογική...της καρδιάς.
Μετά...η σιωπή μοναχά μια θηλυκή απορία.. Ποιος θα την απαντήσει;
Η αγάπη; Η ανάγκη; Η απελπισία; Η μοναξιά; Η νοσταλγία;

Εκείνος φοβάται τη στωική αποδοχή της νέας συνθήκης,
κι εκείνη τη λειψή αντανάκλαση του μισοσβησμένου ειδώλου,
το μετρημένο οξυγόνο που λαξεύτηκε σα πέτρα, με την απουσία,
για να γίνει το μέλλον παρελθόν και το παρόν συμβιβασμός.

Στα πολύχρωμα φύλλα, στο φως της ανοιξιάτικης αναγέννησης
μια μικρή πεταλούδα με κατακόκκινα φτερά, από φύση ή θέση πλανεύτρα,
πεταρίζει ανάμεσα στο φόβο και στην ελπίδα, δε θέλει να δώσει όνομα... Αλίμονο!
"Τα αυτονόητα δεν είναι της παρούσης κι η νέα συνθήκη είναι η μόνη πεποίθηση!"

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Gooɗ web sitge you've got here.. It's hard to fіnd hiցh
quality wrіting like yoours these dаys. I tгuly appreciate individuаls like you!
Take care!!

My web blog :: allahabad bank mobile banking software