English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

6.29.2015

Το μεγάλο «ΝΑΙ» ΚΑΙ το μεγάλο «ΟΧΙ»...

Che fece .... il gran rifiutoΣε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό χει έτοιμο μέσα του το Ναι,
και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.
Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.
(Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)


‘Έρχεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη ζωή όλων μας η στιγμή που πρέπει να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΌΧΙ, όπως λέει και ο ποιητής. Κάποτε με τα όπλα, κάποτε με το παράδειγμα ζωής μας και κάποτε με τις λέξεις. Στις δύσκολες στιγμές που περνά η πατρίδα μας, όχι φυσικά επειδή έκλεισαν οι τράπεζες, αλλά επειδή εδώ και 5 χρόνια ασφυκτιά η ελπίδα μας για το αύριο, ξενιτεύονται τα νιάτα μας, απελπίζονται τα παιδιά μας, φοβούνται οι ηλικιωμένοι μας, δεινοπαθούν οι εργαζόμενοι στο βωμό μιας κρίσης που έχει καταργήσει κάθε εργασιακό κεκτημένο και έχει μετατρέψει όσους διατηρούν την εργασία τους σε γρανάζια μιας μηχανής που πρέπει να συνεχίσει να δουλεύει παρά το γεγονός ότι τρώει τις σάρκες της.



Ακούμε νυχθημερόν, για το ανεβοκατέβασμα των αγορών, για την πτώση του ευρώ, για το σώσιμο των τραπεζών, για τα αιτήματα των δανειστών. Ακούμε τα φερέφωνα της προπαγάνδας διαβάζουμε κείμενα φοβικά, γεμάτα σκοπιμότητες και συμφέρον πληρωμένων κονδυλοφόρων που εξακολούθησαν να πλουτίζουν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Τραγικές φιγούρες ανθρώπων που θέλουν να αποκαλούνται τάχα ως «δημοσιογράφοι», ωστόσο δηλητηριάζουν συνειδητά τις σκέψεις, τη βούληση και τις προθέσεις των πολιτών κατά το δοκούν... Αυτό που ζει η Ελλάδα σήμερα δεν είναι μια καινούρια συνθήκη, ούτε εξέλιξη, ούτε αφορά μόνο σε αυτό που ονομάζεται ελλαδικός χώρος. Είναι η σύγκρουση των δυνάμεων που πάλευαν έτσι κι αλλιώς στο παρασκήνιο, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη κρίση. Είναι η δύναμη όσων έχουν και θέλουν να διατηρήσουν αυτά τα οποία έχουν και η δύναμη όσων δεν έχουν και παλεύουν να διεκδικήσουν αυτά που νομίζουν ότι δικαιούνται για να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίωση. 

Κανείς λογικός νους δε μπορεί να αρνηθεί σήμερα τα οφέλη της Ευρώπης. Κανείς λογικός νους όμως δε μπορεί να αγνοήσει πως Ευρώπη δεν είναι μόνο το ενιαίο νόμισμα, μόνο οι αγορές και τα χρηματιστήρια. Όμως αν Ευρωπαϊκή ταυτότητα σημαίνει την απόλυτη συνθλιβή της ελληνικής κουλτούρας στο όνομα των προθέσεων των αγορών και τη θυσία της Δημοκρατίας στο όνομα της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, τότε κανείς δε θέλει να είναι μέλος μιας κατ’ ευφημισμόν Ένωσης, που είναι εσωτερικά διαιρεμένη και κατακρεουργεί συνειδητά την ιδιαιτερότητα κάθε λαού και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί θα πρέπει οι ζωές των Ελλήνων για «συμμορφωθούν» στο γερμανικό ή στο γαλλικό ή στο βελγικό μοντέλο; Γιατί θα πρέπει να ζούμε με όρους που καθορίζονται από τους όρους επιβίωσης άλλων λαών, που έχουν άλλη κουλτούρα και ζούν με τους δικούς τους όρους; 

Όλοι αναρωτιούνται γιατί ένα Δημοψήφισμα τώρα, χαρακτηρίζοντας το μάλιστα ως κίνηση υψηλού ρίσκου και κινδύνου. Γιατί πρέπει να αποφασίσει ο λαός για μέτρα που ονοματίστηκαν ως μη οριστικοποιημένα από τους ίδιους τους θεσμούς, γιατί θα πρέπει να τεθεί αυτό το ερώτημα, που χαρακτηρίζεται ως άκυρο και παραπλανητικό κατά τα λεγόμενα της αντιπολίτευσης, τη στιγμή που η χώρα θα περάσει μια «μαύρη» εβδομάδα ως να αποφασισθεί τι μέλλει γενέσθαι; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε μετά από πέντε μήνες διαπραγμάτευσης πως η Ελλάδα είναι τόσο πολύ στριμωγμένη, από κάθε άποψη και οι θεσμοί τόσο απόλυτοι και αδιάλλακτοι, που η πρόοδος που σημειώνονταν ήταν αποκαρδιωτική και εξευτελιστική για το λαό. Όσο προετοιμασμένος και να είναι κανείς και όσο ρομαντικός για τη διεκδίκηση του δίκιου του, υπάρχουν συνιστώσες και συνασπισμοί δυνάμεων στο παρασκήνιο που διαμορφώνουν το τοπίο της σύγχρονης πολιτικής και διπλωματίας και μάλιστα ώστε οποιαδήποτε εξέλιξη εκτυλίσσεται στο προσκήνιο να μοιάζει με παρωδία. Γιατί η Τρόικα, δεν αξιώνει παρά το καθεστώς της τελευταίας πενταετίας να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Ποιος πολιτικός, ποιος πολίτης που νοιάζεται πραγματικά για το καλό του τόπου του μπορεί να το δεχθεί αυτό; 

Ας υποθέσουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δε θέλει την Ελλάδα εκτός Ευρώ, όμως τι άλλο χαρτί έχει για να ταράξει εκείνους που του λένε, όχι μόνο τι να κάνει, αλλά πως να το κάνει και μέχρι πότε να το κάνει. Πως μπορεί πραγματικά να  κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου παρά να τους πατήσει εκεί που πονάνε περισσότερο. Όχι στις ανθρωπιστικές και ιδεολογικές τους αξίες αλλά στο κοινό νόμισμα. Και ποιος πρωθυπουργός θα ήθελε να παραμείνει στη θέση του Πρωθυπουργού αν διαπίστωνε ότι έχει μηδενική σχεδόν δύναμη να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του, πόσο μάλλον να εφαρμόσει τις προεκλογικές ιδεολογικές του δεσμεύσεις; Ποιος έντιμος πολιτικός άνδρας θα αρκούνταν στον τίτλο και στην ψευδαίσθηση της εξουσίας όταν τα κέντρα ελέγχου και αποφάσεων ήταν πέρα και πάνω από αυτόν. Και ποιο το νόημα της Δημοκρατίας σε μια τέτοια περίπτωση; 


Η Ευρώπη αναζητά πολιτικούς-μαριονέτες σε ένα ήδη απαξιωμένο πολιτικό σύστημα και όπου δεν υπάρχει απαξίωση και διαφθορά, φροντίζει να τη δημιουργεί, όπως στην περίπτωση των εξοπλιστικών και αμυντικών συστημάτων ή της SIEMENS, όπου η Γερμανία συνειδητά εθελοτυφλεί, προκαλώντας δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών λέγοντας “ότι ο καθένας πρέπει να φροντίζει τα του σπιτιού του”. Παράλληλα κλείνει τα μάτια σε ιστορικές υποχρεώσεις όπως το υποχρεωτικό Γερμανικό κατοχικό δάνειο και οι πολεμικές αποζημιώσεις. Η Ευρώπη σήμερα θέλει τον Ευρωπαίο πολίτη σήμερα να σκύβει το κεφάλι και να γίνεται δούλος του συστήματος που σχεδιάζουν και αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτόν ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ. 

Γιατί πως αλλιώς εξηγείται σήμερα η φοβική στάση των Ευρωπαίων ηγετών απέναντι στο δημοψήφισμα της ερχόμενης Κυριακής 5 Ιουλίου; Γιατί η βούληση των λαών προκαλεί τριγμούς στις αγορές και γιατί για να πηγαίνουν καλά οι αγορές θα πρέπει να καταπιέζονται οι λαοί; Γιατί οι εταίροι μας εξώθησαν τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης στα άκρα, μήπως στόχευαν συνειδητά στην ανατροπή της κυβέρνησης που αντιστέκεται στις επιταγές τους; Και ποιο είναι το νόημα οποιασδήποτε εκλογικής αναμέτρησης αν στο τέλος, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, θα πρέπει να ακολουθείται η ίδια πολιτική, η διαιώνιση της καταστροφικής λιτότητας και ο θάνατος της ελπίδας. Μπορεί το χρήμα, όποιος κι αν το κατέχει, να δίνει τη θεσμική εξουσία να σχεδιάζει και να αποφασίσει για το πως θα ζήσει ή δε θα ζήσει ένας λαός; Και ποια είναι η ευθύνη αυτού του λαού για τον αποπροσανατολισμό και τη καταδυνάστευση της μοίρας του; 

Ανάμεσα στην οικονομική ασφυξία και την έλλειψη οξυγόνου για την ελπίδα ενός μέλλοντος φτιαγμένου από τους Έλληνες για τους Έλληνες, διαλέγω την οικονομική ασφυξία, διαλέγω την αντίσταση στον οικονομικό αυτό πόλεμο χωρίς να σημαίνει αυτό στο ελάχιστο πως επιθυμώ έξοδο από το Ευρώ. Διαλέγω τη Δημοκρατία των πολιτών από την ολιγαργία των Τεχνοκρατών των Αγορών, διαλέγω τη δυνατότητά μου να ονειρεύομαι εγώ ως Ελληνίδα για την Ελλάδα παρά να μου υπαγορεύουν οι Γερμανοί πως πρέπει να ζω εγώ στην Ελλάδα. Οι λαοί δε πεθαίνουν από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε θα πρέπει να βιάζονται με τελεσίγραφα και απαξιωτικά βλέμματα και δηλώσεις. Οι λαοί μόνο μπορούν να ενισχύουν τη δημοκρατική νομιμότητα με συμμετοχικές, συναινετικές διαδικασίες, με αφύπνιση, με αντίσταση και γνώση όλων όσων τους αφορούν. Αλήθεια τι είναι πιο σημαντικό οι τραπεζικές και εμπορικές μας συναλλαγές από το μέλλον των παιδιών μας και την οικονομική απελευθέρωση του τόπου μας ή θα χρειαστούν άλλα 400 χρόνια για να καταλάβουμε πως το χρέος είναι ο νέος οικονομικός κατακτητής της πατρίδας μας;


Ακόμα και να ξεκινήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις, αυτό δεν είναι αρκετό. Γιατί θα ακολουθήσουν άλλες και άλλες και πάντα θα είναι στον ίδιο παρονομαστή. Δραστικά μέτρα χρειάζονται και διεθνής κινητοποίηση για να βοηθηθούμε να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας με αξιοπρέπεια και μπορούμε. Αν κάθε Έλληνας ήξερε πως έπρεπε να πληρώσει περίπου 32.000 για να μπορεί να είναι ελεύθερος για να αποφασίζει για τη ζωή και το μέλλον του, ίσως αυτό να μην ήταν τόσο τραγικό μπροστά στο ότι στο όνομα του δημόσιου χρέους δικαιολογούνται τόσα καθημερινά εγκλήματα στο όνομα του φόβου. Το «ΟΧΙ» δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση έξοδο από το Ευρώ, σημαίνει πολύ απλά ότι μπορούμε να έχουμε γνώμη που είναι αντίθετη από τις υπαγορεύσεις των δανειστών, φτάνει να είναι συνειδητή και με επιχειρήματα. Σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα ακόμα να οραματιζόμαστε τη ζωή μας ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι, ότι μπορούμε να ελπίζουμε στο σχεδιασμό και στη βελτίωση των συνθηκών στη χώρα μας, όπως MONO EMEIΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ! Διαφορετικά, όπως και ένα όμορφο άσμα "ανάμεσα στο "όχι"και στο κρυμμένο "ναι" θα χαθεί  η ζωή μας μεγάλε ουρανέ!https://www.youtube.com/watch?v=JDnUEyI5v58  

1 σχόλιο:

Christakis Mansouras είπε...

ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΙΣ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΧΙ. ΜΠΟΡΟΥ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΑΡΑΓΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΟΦΕΛΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝΤΕ ΤΑ ΑΡΩΣΤΙΜΕΝΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ ΠΡΩΤΗΠΑ ΠΡΟΩΠΗΚΟΤΗΤΩΝ ΑΝΑ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ. ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΗΜΕΡΟΜΙΑΝ ΛΗΞΕΩΣ ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΑ...