English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

7.09.2015

Πέρα από τα Ευρωπαϊκά στερεότυπα, έξω από το Ελληνικό δωμάτιο πανικού

Η εξοικείωση μας τις τελευταίες μέρες με τη λεκτική βία και την προπαγάνδα είναι τόσο έντονη, που είναι δύσκολο πραγματικά να χρησιμοποιήσει κανείς τις λέξεις χωρίς εκείνες να φέρουν βάρος μεγαλύτερο του νοήματός τους. Πολλά από αυτά που ζούμε στη χώρα μας, τις τελευταίες μέρες, δεν είναι καινούρια, καινούριος όμως είναι ο πανικός και η τρομολαγνεία με τα οποία παρουσιάζονται, γι' αυτό τώρα που έχουν πέσει οι μάσκες των [παρα]πολιτικών, οικονομικών, μιντιακών συμφερόντων ένας άλλου είδους αναγνώστης, θεατής ή ακροατής των "γεγονότων" απαιτείται. Αναφέρομαι στο νου που μπορεί να τιθασεύσει το φόβο και το ατομικό συμφέρον της λογικής, τι έχω να χάσω, τι μπορώ να κρατήσω, πως μπορώ να τη γλιτώσω, πως μπορώ να τα μπαλώσω, πως μπορώ να επιβιώσω, στο όνομα της επιΚοινωνίας με το συνάνθρωπο, της συνεργασίας, της αλληνοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Ο μόνος τρόπος να μάθουμε την Α-ΛΗΘΕΙΑ είναι, μέσω διαλόγου, να μπορέσουμε να φέρουμε τα κομμάτια του παζλ κοντά, μήπως και προσεγγίσουμε τμήματα μιας μεγαλύτερης πραγματικότητας, που στο σύνολό της είναι σκόπιμα αλλοιωμένη. 

Η πραγματική πρόκληση σήμερα, δεν είναι αν θα μείνουμε στο Ευρώ ή στη δραχμή, αυτό είναι άλλωστε προκαθορισμένο ήδη, γιατί κανείς στην Ευρώπη δε θέλει το βάρος μιας αποτυχίας, μια ανοιχτή πληγή και την πιθανότητα μετάδοσης ενός προβλήματος που φέρει Ελληνικό όνομα, αλλά Ευρωπαϊκά και παγκόσμια συμπτώματα. Οι χώρες και οι λαοί δεν πεθαίνουν τόσο εύκολα, παρά την ανθρωπιστική κρίση, ειδικά όταν τόσο απροκάλυπτα, τόσο επαίσχυντα εκτίθενται στη σκληρότητα των ορισμών και των απαγορεύσεων αυτού του οικονομικού πολέμου. Όλοι πρέπει να μάθουμε να ζούμε πιο ανεξάρτητα από δω και πέρα από οποιοδήποτε σύστημα καταναλωτισμού ή καπιταλισμού, όλοι οι Έλληνες οφείλουμε να σταθούμε από την αρχή στα πόδια μας, επανεκτιμώντας και αξιοποιώντας τα αγαθά του λαού και του τόπου μας. 

Η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει στην Ευρώπη, αυτό που αλλάζει, αυτό που θα αλλάξει είναι οι συσχετισμοί των δυνάμεων, με αυτούς, γι αυτούς γίνεται ότι γίνεται αυτή τη στιγμή. Αυτό που πραγματικά παίζεται πίσω από αυτό που οι Ευρωπαίοι ονομάζουν "Ελληνικό Ζήτημα" είναι κάτι μεγαλύτερο ευρύτερο, που δε μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον μη έχοντας όλα τα απαιτούμε στοιχεία προς σύνθεση της σκέψης. Η γεωστρατηγικής σημασίας θέση της χώρας σε συνδυασμό με άλλα τεράστια οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα, κάνουν τους μεγάλους παίκτες αυτής της μεγάλης παρτίδας να μη σκέφτονται με όρους του 2015 αλλά με όρους τους 2065, τουλάχιστον... 

Επιπροσθέτως οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνωρίζουν καλά πως η Ελληνική κρίση έχει ισχυρές συνδέσεις και με την Ευρωπαϊκή διαφθορά. Υποθέσεις όπως της SIEMENS, των υποβρυχίων και των αμυντικών εξοπλισμών της χώρας μας αλλά και του ΟΤΕ είναι μόνο μερικές από όλες εκείνες που ξεμπροστιάζουν το πως οι τάχα προσαρμοσμένες οικονομικά και βιομηχανικά ανεξάρτητες χώρες όχι μόνο ξέρουν να κάνουν αλλά ξέρουν και να κρύβουν τα του οίκου τους. Εκεί είναι λοιπόν και μέρος του προβλήματος. Μας ζητάνε πάταξη της διαφθοράς αλλά δε συνδράμουν ώστε να παταχθεί συλλογικά και αποτελεσματικά, μας ζητάνε περικοπές αμυντικών δαπανών αλλά δεν εγγυούνται τα ευρωπαϊκά σύνορα, μας ζητούν δάνεια πάνω στα δάνεια για ένα χρέος που διαρκώς διογκώνεται, χωρίς την ελπίδα να αποπληρωθεί ποτέ, αλλά δε γυρίζουν το κεφάλι στην πρόσφατη ιστορία για να δουν πως μόνο με κούρεμα, μπορεί ένας λαός να σηκώσει κεφάλι. 

Λάθος πολιτικές αποφάσεις λοιπόν σε πολλά επίπεδα, λάθη του παρελθόντος, προσκολλήσεις σε τακτικές ξεπερασμένες και μια λογική λογιστικής, τεχνοκρατική, άψυχη που κρίνει τα οικονομικά μεγέθη και αψηφά τις ανθρώπινες αξίες είναι επίσης αιτίες αυτού που τόσο εύκολα πλέον ονοματίζουν ως "Ελληνικό Ζήτημα". Γιατί που είναι η οποιαδήποτε επιτυχία πέτυχαν όλοι αυτοί οι τεχνοκράτες ειδικοί τα τελευταία πέντε χρόνια, με όσα επιβλήθηκαν στην Ελλάδα; Αλήθεια τι πέτυχαν, πέραν των αυτοκτονιών, της ανεργίας τόσων Ελλήνων, το φόβο, τον πανικό, τις περικοπές, τη μιζέρια και ακόμα ακόμα το αίσθημα ενοχής που έσπειραν μέσα μας, ότι τάχα δεν είμαστε αρκετά καλοί, ή αρκετά αποδοτικοί, ή αρκετά πειθαρχημένοι, ή αρκετά νομοταγείς; Κομμάτι του προβλήματος λοιπόν είναι και τα στερεότυπα που δημιουργούνται, οι γνωστικοί μηχανισμοί αντίληψης και σκέψης που μπορούν να μετατραπούν σε αόρατες φυλακές μαρτυρίου για όσους βρεθούν πίσω από τους σκοτεινούς και αδιαπέραστους τοίχους τους.

Aς μην έχουμε αυταπάτες, μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελληνική κρίση είναι μια μεγάλη πραγματική πρόκληση και για την ίδια τη Γερμανία, η οποία τη διαχειρίστηκε κοντόφθαλμα, μόνο σε επίπεδο οικονομικό και δημοσιονομικό και όχι ανθρωπιστικό. Προσωπική αποτυχία της Μέρκελ και μερικών άλλων οι οποίοι εδώ και πέντε χρόνια σώζουν τους εαυτούς τους και το τραπεζικό τους σύστημα κερδοσκοπώντας στην πλάτη μας δισεκατομύρια μέσω της διαφοράς των επιτοκίων στο δανεισμό τη στιγμή που παρουσιάζουν αναστολές και σκεπτικισμό στα κοινοβούλιά τους και στους ψηφοφόρους τους, για το άν τάχα "θα πρέπει οι καλοί Γερμανοί να πληρώνουν ακόμα τους άσωτους Έλληνες". Με τη Μέση Ανατολή να βράζει κάτω από τα πόδια της και το Βλαντιμίρ Πούτιν να της κλείνει το μάτι για το ζήτημα της Ουκρανίας, με την Αμερική να πιέζει με κάθε τρόπο για σταθεροποίηση σε μιας γεωστρατηγικής σημασίας περιοχή, η Μέρκελ φαίνεται μάλλον και η ίδια κοντόφθαλμη στους πολιτικούς χειρισμούς της. Ακριβώς για το λόγο αυτό η Ελληνική κρίση επέστρεψε φοβερότερη και θα συνεχίσει να επιστρέφει όσο δε θα υπάρχει πολιτική συννενόηση, δράση και αποφαστιστικότητα στο εσωτερικό της χώρας, όσο οι Ευρωπαίοι θα εθελοτυφλούν μπροστά στην τραγωδία που προκάλεσαν μην εκτιμώντας το πόσο ο Ελληνικός σεισμός θα έφερνε τριγμούς στο καθ' ολα ισχυρό "οικοδόμημά τους.  Και το οικοδόμημα αυτό, θα πρέπει σήμερα να πατήσει όχι στις οικονομικές σκοπιμότητες, αλλά στα οράματα των λαών της Ευρώπης.

Η μόνη λύση για να επιβιώσει αυτή τη στιγμή η Ενωμένη Ευρώπη, είναι να ξεφύγει από τα στερεότυπα που η ίδια έχει δημιουργήσει και να πάψει να αντιμετωπίζει τις χώρες και τους λαούς της ως αριθμούς σε ένα σύνθετο και δύσκολο προϋπολογισμό. Η Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από τη λογική του τι είναι μπορετό να γίνει και να περάσει στη λογική του είναι επιθυμητό, τι πρέπει να υλοποιηθεί για το καλύτερο δυνατό των ανθρώπων που την αποτελούν, στο πλαίσιο μιας ισότιμης και ανθρώπινης ευρωπαϊκής συνύπαρξης. Οφείλουμε όλοι, ο καθένας από το δικό του μετερίζι να βγάλουμε τη σκέψη μας από το γενικευμένο παγκόσμια πείραμα των ελευθέρων αγορών και των τραπεζικών παιγνίων, να βγούμε από το προσχεδιασμένο και βασανιστικό δωμάτιο πανικού των Μ.Μ.Ε. και να παλέψουμε να υψώσουμε τη φωνή και το ανάστημά μας σε ότι μας αφορά. Μετά τη συμφωνία για την Ελλάδα, γιατί θα έρθει συμφωνία, με δύσκολους όρους, αλλά θα είναι συμφωνία, θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν εκείνοι που από θέσεις εξουσίας θα ορίζουν τις ζωές και τις τύχες των λαών. Μπορούμε, θα μπορέσουμε να αποδεσμευτούμε λοιπόν από τα ενοχικά στερεότυπα, την αδιαφορία, τη λεκτική βία, την προπαγάνδα, τα παιχνίδια σκοπιμοτήτων και διαπλοκής και να ορθώσουμε ισχυρό ανάστημα και φωνή για όσα υποχρεωνόμαστε να κάνουμε, για όσα δικαιούμαστε να ζήσουμε; Μπορούμε να γίνουμε όλοι, εκείνοι που θα γεννήσουν και θα υλοποιήσουν ένα νέο όραμα; 

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δεν υπάρχουν "λάθη" και "λάθος χειρισμοί". Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και αυτοί που είναι στο προσκήνιο (Ευρωπαίοι ηγέτες) και αυτοί που είναι στο παρασκήνιο (κέντρα εξουσίας).
Τέλος, ακριβώς στη λογική του "τι είναι επιθυμητό" κινούνται. Αυτό που θέλουν, αυτό προωθούν και επιτυγχάνουν. Την αποδόμηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και των ευρωπαϊκών (& χριστιανικών) αξιών, ήτοι του ανθρωπισμού και της φιλανθρωπίας, της εντιμότητας κ.α., την αποδόμηση της συνεκτικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την αποδόμηση των ελευθεριών που απολάμβαναν άλλοτε οι ευρωπαϊκοί λαοί και πολλά άλλα.