English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

10.25.2017

Nein, Herr Schäuble!


Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι να πούνε. 
Φανερώνεται αμέσως όποιος τό χει έτοιμο μέσα του το Ναι,
και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.
Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.

(Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)



[Σκέψεις μιας Ελληνίδας, με αφορμή την συνέντευξη του πρώην υπουργού οικονομικών της Γερμανίας στον Αλέξη Παπαχελά]. 


Έρχεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη ζωή όλων μας η στιγμή που πρέπει να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΌΧΙ, όπως λέει και ο ποιητής. Κάποτε με τα όπλα, κάποτε με το παράδειγμα ζωής μας και κάποτε με τις λέξεις. Στις δύσκολες στιγμές που περνά η πατρίδα μας, επειδή εδώ και 8 χρόνια ασφυκτιά η ελπίδα μας για το αύριο, ξενιτεύονται, όχι μόνο οι νέοι, μας και τα ίδια τα νιάτα μας, φοβούνται οι ηλικιωμένοι μας, δεινοπαθούν οι εργαζόμενοι στο βωμό μιας κρίσης που έχει καταργήσει κάθε εργασιακό κεκτημένο και έχει μετατρέψει όσους διατηρούν την εργασία τους σε γρανάζια μιας μηχανής που πρέπει να συνεχίσει να δουλεύει παρά το γεγονός ότι τρώει τις σάρκες της.


Ακούμε νυχθημερόν, για το ανεβοκατέβασμα των αγορών, για την πτώση του ευρώ, για το σώσιμο των τραπεζών, για τα αιτήματα των δανειστών. Ακούμε τα φερέφωνα της προπαγάνδας διαβάζουμε κείμενα φοβικά, γεμάτα σκοπιμότητες και συμφέρον πληρωμένων κονδυλοφόρων που εξακολούθησαν να πλουτίζουν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Τραγικές φιγούρες ανθρώπων που θέλουν να αποκαλούνται τάχα ως «δημοσιογράφοι», ωστόσο δηλητηριάζουν συνειδητά τις σκέψεις, τη βούληση και τις προθέσεις των πολιτών "κατά το δοκούν και το συμφέρειν"! Αυτό που ζει, ακόμα και σήμερα ο τόπος μας,  η Ελλάδα δεν είναι μια καινούρια συνθήκη, ούτε μια φυσική ιστορική εξέλιξη, ούτε αφορά αποκλειστικά και μόνο σε αυτό που ονομάζεται ελλαδικός χώρος. Είναι η σύγκρουση των δυνάμεων που πάλευαν, χρόνια ολόκληρα στο παρασκήνιο, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη κρίση. Είναι η δύναμη όσων έχουν, επιδιώκουν να διατηρήσουν αυτά τα οποία έχουν και από την άλλη είναι η νυχθημερών πάλλη για επιβίωση εκείνων που δεν έχουν αλλά αγωνίζονται να  διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται.  

Κανείς λογικός νους δε μπορεί να αρνηθεί σήμερα τα οφέλη της Ευρώπης! Κανείς λογικός νους όμως δε μπορεί να αγνοήσει πως Ευρώπη δεν είναι μόνο το ενιαίο νόμισμα, μόνο οι αγορές και τα χρηματιστήρια. Όμως αν Ευρωπαϊκή ταυτότητα σημαίνει την απόλυτη συνθλιβή της ελληνικής κουλτούρας στο όνομα των προθέσεων των αγορών και τη θυσία της Δημοκρατίας στο όνομα μιας Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, τότε κανείς δε θέλει να είναι μέλος μιας κατ’ ευφημισμόν Ένωσης, που είναι εσωτερικά διαιρεμένη και κατακρεουργεί συνειδητά την ιδιαιτερότητα κάθε λαού και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί θα πρέπει οι ζωές των Ελλήνων για «συμμορφωθούν» στο γερμανικό ή στο γαλλικό ή στο βελγικό μοντέλο; Γιατί θα πρέπει να ζούμε με όρους που καθορίζονται από τους όρους επιβίωσης άλλων λαών, που έχουν άλλη κουλτούρα και ζούν με τους δικούς τους όρους;

Όσο προετοιμασμένος και να είναι κανείς και όσο ρομαντικός για τη διεκδίκηση του δίκιου του, υπάρχουν συνιστώσες και συνασπισμοί δυνάμεων στο παρασκήνιο που διαμορφώνουν το τοπίο της σύγχρονης πολιτικής και διπλωματίας και μάλιστα ώστε οποιαδήποτε εξέλιξη εκτυλίσσεται στο προσκήνιο να μοιάζει με παρωδία. Ποιος πολιτικός, ποιος πολίτης που νοιάζεται πραγματικά για το καλό του τόπου του μπορεί να το δεχθεί αυτό;Και ποιος πρωθυπουργός θα ήθελε να παραμείνει στη θέση του Πρωθυπουργού αν διαπίστωνε ότι έχει μηδενική σχεδόν δύναμη να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του, πόσο μάλλον να εφαρμόσει τις προεκλογικές ιδεολογικές του δεσμεύσεις; Ποιος έντιμος πολιτικός άνδρας θα αρκούνταν στον τίτλο και στην ψευδαίσθηση της εξουσίας όταν τα κέντρα ελέγχου και αποφάσεων ήταν πέρα και πάνω από αυτόν. Και ποιο το νόημα της Δημοκρατίας σε μια τέτοια περίπτωση; 

Η Ευρώπη σήμερα, δεν αναζητά δημοκρατία, αναζητά "προσαρμογή, αναζητά πολιτικούς-μαριονέτες σε ένα ήδη απαξιωμένο πολιτικό σύστημα και όπου δεν υπάρχει απαξίωση και διαφθορά, φροντίζει να τη δημιουργεί, όπως στην περίπτωση των εξοπλιστικών και αμυντικών συστημάτων ή της SIEMENS, όπου η Γερμανία συνειδητά εθελοτυφλεί, προκαλώντας δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών λέγοντας “ότι ο καθένας πρέπει να φροντίζει τα του σπιτιού του”. Παράλληλα κλείνει τα μάτια σε ιστορικές υποχρεώσεις όπως το υποχρεωτικό Γερμανικό κατοχικό δάνειο και οι πολεμικές αποζημιώσεις. Η Ευρώπη σήμερα θέλει τον Ευρωπαίο πολίτη σήμερα να σκύβει το κεφάλι και να γίνεται δούλος του συστήματος που σχεδιάζουν και αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτόν ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ. 

Γιατί η βούληση των λαών προκαλεί τριγμούς στις αγορές και γιατί για να πηγαίνουν καλά οι αγορές θα πρέπει να καταπιέζονται οι λαοί. Και ποιο είναι το νόημα οποιασδήποτε εκλογικής αναμέτρησης αν στο τέλος, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, θα πρέπει να ακολουθείται η ίδια πολιτική, η διαιώνιση της καταστροφικής λιτότητας και ο θάνατος της ελπίδας. Μπορεί το χρήμα, όποιος κι αν το κατέχει, να δίνει τη θεσμική εξουσία να σχεδιάζει και να αποφασίσει για το πως θα ζήσει ή δε θα ζήσει ένας λαός; Και ποια είναι η ευθύνη αυτού του λαού για τον αποπροσανατολισμό και τη καταδυνάστευση της μοίρας του;

Ανάμεσα στην οικονομική ασφυξία και την έλλειψη οξυγόνου για την ελπίδα ενός μέλλοντος φτιαγμένου από τους Έλληνες για τους Έλληνες, διαλέγω την οικονομική ασφυξία, διαλέγω την αντίσταση στον οικονομικό αυτό πόλεμο χωρίς να σημαίνει αυτό στο ελάχιστο πως επιθυμώ έξοδο από το Ευρώ. Διαλέγω τη Δημοκρατία των πολιτών από την ολιγαργία των Τεχνοκρατών των Αγορών, διαλέγω τη δυνατότητά να ονειρεύομαι εγώ ως Ελληνίδα για την Ελλάδα παρά να μου υπαγορεύουν οι άλλοι πως πρέπει να ζω εγώ στη χώρα μου. Οι λαοί δε πεθαίνουν από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε βιάζονται με τελεσίγραφα και απαξιωτικά βλέμματα και δηλώσεις. Οι λαοί μόνο μπορούν να ενισχύουν τη δημοκρατική νομιμότητα με συμμετοχικές, συναινετικές διαδικασίες, με αφύπνιση, με αντίσταση και γνώση όλων όσων τους αφορούν.

Δραστικά μέτρα χρειάζονται και διεθνής κινητοποίηση για να βοηθηθούμε να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας με αξιοπρέπεια και μπορούμε. Αν κάθε Έλληνας ήξερε πως έπρεπε να πληρώσει περίπου 32.000 για να μπορεί να είναι ελεύθερος για να αποφασίζει για τη ζωή και το μέλλον του, ίσως αυτό να μην ήταν τόσο τραγικό μπροστά στο ότι στο όνομα του δημόσιου χρέους δικαιολογούνται τόσα καθημερινά εγκλήματα στο όνομα του φόβου. Θα πρέπεπει πολύ απλά ότι μπορούμε να έχουμε τη δική μας γνώμη, που είναι δικαίωμά μας να  είναι αντίθετη από τις υπαγορεύσεις των δανειστών. Σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα ακόμα να οραματιζόμαστε τη ζωή μας ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι, ότι μπορούμε να ελπίζουμε στο σχεδιασμό και στη βελτίωση των συνθηκών στη χώρα μας όχι όπως μας λένε οι άλλοι, αλλά έτσι όπως MONO EMEIΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΙΖΟΥΜΕ!

Nein, Herr Schäuble στην Ευρώπη που μας επιβάλλατε, που μας εξηγήτε, σαν να μη μπορούμε να καταλάβουμε! Nein, Herr Schäuble στον στωικό σαρκαμό του γερμανικού σας ταμπεραμέντου που λέει πως ενώ επί 8 χρόνια βάλατε όλα σας τα δάχτυλα στην πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας, τώρα με ψυχραιμία συστήνεται, "ο καθείς να κοιτά τα του οίκου του". Nein, Herr Schäuble, η δημοκρατία για να γίνει πράξη, θέλει τις φωνές όλων των ανθρώπων να φτάσουν με τρόπο συνθετικό και συναινετικό στα αυτιά εκείνων που λαμβάνουν τις αποφάσεις, Nein, Herr Schäuble, επιμένω στη δημοκρατική συνδημιουργία και συνδιαμόρφωση του οράματος που έχουμε ανάγκη ως τόπος και ως λαός, και αυτό θα γίνει πράξη μόνο μέσα από την ενδυνάμωση της έννοιας και της πράξης του να είσαι πολίτης! Nein, Herr Schäuble!

Δεν υπάρχουν σχόλια: